[radosna muzyka popowa]
[Enzo] Miłość często zdarza się niespodziewanie.
Przychodzi nie wiadomo kiedy i na moment zamienia całe twoje życie
w film pełen romantycznych scen.
Takich jak ta.
[brzęk dzwonka]
Monika już powiedziała „tak", ale chciałem zrobić to ponownie,
tak jak należy – bez kamer, fanów i milionów wpatrzonych w nas oczu.
Mój pierwszy plan nie wypalił.
[radosne śmiechy]
Kolejny się nie udał.
[„Let's Go" zespołu Matt and Kim]
[stęka z wysiłku]
- Następny upadł nie z mojej winy. - [szczekanie]
Ojej, jaki słodziak! Cześć!
Monika!
Ten też był nie najlepszy.
[muzyka gra dalej]
- Przynajmniej. - Cudowne.
[dźwięk odpalanego auta]
Starałem się.
Ale czasami życie ma dla ciebie zupełnie inny plan.
[Monika] Dobry wieczór.
- [trzaśnięcie drzwi] - Prawie zawsze inny niż twój.
- [Enzo wrzeszczy] - [Monika się śmieje]
[muzyka cichnie]
[Monika krzyczy radośnie]
- Stefan? - Enzo.
Myślisz, że w końcu się uda?
Zaprosiłem wszystkich bliskich Moniki. Tym razem będzie idealnie.
Panowie, jeszcze nie, jeszcze momencik.
[ciche dźwięki instrumentów]
[gwar na sali]
[dyrektor] Ja bym jeszcze poprosił kolegów o pozostanie chwilę.
Dzieci niech sobie wyjdą.
Bo przed nami jeszcze jedna rzecz, najważniejsza moim zdaniem.
Zapraszam dziennikarzy. Proszę, śmiało.
[błyski fleszy]
Ta konferencja prasowa jest końcem pewnego etapu.
Podjąłem decyzję. Tak.
Proszę mnie nie zatrzymywać, broń Boże.
Otóż odchodzę na zasłużoną emeryturę.
[wrzawa na sali]
A zastąpi mnie pani Grabarczyk.
[brawa]
Tak, bardzo proszę.
Proszę nie zapominać, że to moja szkoła i będę panią miał na oku.
[ciche śmiechy]
My pana również.
[głośne śmiechy]
- No proszę. Krótko i zwięźle. - Nie to co poprzednik.
Jako nowa dyrektorka...
marzę o tym, żeby wprowadzić szkołę w XXI wiek.
Nowego myślenia, działania.
Powiem szczerze. Nigdy nie czułam się tak gotowa.
[poruszenie na sali]
[cicha, rytmiczna muzyka gitarowa]
Może coś zjadła.
[z akcentem] Przepraszam. Ile mamy grać? Bo nie jest zapłacone.
Proszę.
Monia nie zachowywała się ostatnio jakoś dziwnie?
- Jak dziwnie? - [Andrzej] Była rozdrażniona?
- Na imprezie była? - [Enzo prycha]
- Więcej spała? - [Enzo] Może to stres?
Albo zatrucie.
Albo przemęczenie.
Albo...
w ciąży może jest?
Nie.
[Enzo] Tak?
[cisza, szczekanie psów w oddali]
Czy to znaczy, że jesteś...?
No... tak, no.
Nie wiem. Chyba tak.
Ale kiedy?
Zresztą nieważne.
[Enzo] Liczy się tu i teraz.
- Co ty robisz? - [Enzo, stękając] Nic, nic.
[stukanie]
[romantyczna muzyka popowa]
[Monika śmieje się cicho]
Zostaniesz moją żoną?
Wiem, że nie jest idealnie...
[pociąga nosem ze wzruszenia]
Jest. Naprawdę jest.
[śmieją się]
[odgłosy ulicy w oddali]
Nie wyobrażam sobie,
by ktokolwiek inny miał stać ze mną przy ołtarzu jako świadek.
Co ty, chcesz wziąć ślub kościelny?
Oczywiście.
Wiesz, że będziesz potrzebować zaświadczenia o chrzcie albo bierzmowaniu?
Oczywiście, że wiem. I co z tego?
Gdzie się zdobywa takie zaświadczenia?
- W kościele. - Mhm.
Pojedziesz ze mną do naszej dawnej parafii i...
O nie.
[obaj] Ksiądz Wiktor.
- Wujek Wiktor. - Myślisz, że jeszcze pracuje?
[cicha, zabawna muzyka]
Nie.
Nie patrz tak na mnie.
- Andrzej... - Nie. Nigdzie z tobą nie jadę.
- Ej! - Nie.
Andrzej! Wujka nie odwiedzisz?
[odgłosy gwaru z korytarza]
Siadajcie.
Słuchajcie, nie zajmę wam dużo czasu.
Chciałam powiedzieć, że cieszę się na naszą współpracę.
Znamy się dobrze. Dlatego nie chciałabym sprawiać problemów,
tylko pomagać wam je rozwiązywać.
Gdybyście mieli jakieś pytania, to...
Kiedy będzie szkolenie w związku z aktualizacją dziennika elektronicznego?
Z tym najlepiej zgłosić się do pani Basi.
Jest na macierzyńskim.
To w takim razie ja się tym zajmę w tym tygodniu.
Zgłaszałem poprawki do planu lekcji, ale nie zostały uwzględnione.
To najlepiej zgłosić do Natalii, do sekretariatu.
Ale Natalia jutro rodzi.
No tak. Natalia rodzi.
W takim razie ja wprowadzę te poprawki.
Gdyby pojawiły się jeszcze jakieś pytania...
[dzwonek]
Dobrze, to czekam na wiadomości.
Nie musicie wstawać, jak wchodzę.
Papieros spadł mi na kolana.
[spokojna muzyka]
Szpinak. Ma dużo żelaza.
Tato, daj spokój.
I szparagi.
Nie no, ja wiem, że nie lubisz, ale są bardzo zdrowe.
To jeszcze nic pewnego.
A tam, teraz musisz o siebie dbać.
I bardzo się cieszę, że nie jesteś z tym sama.
Pomarańczowy. Blado wyglądasz. Dobrze się czujesz?
Mhm.
Jakoś tak nie za bardzo się cieszysz.
Cieszę się, tylko po prostu zaskoczyła mnie ta informacja. I tyle.
[Aleksandra wzdycha]
- A ty jak się czujesz? - Mój syn przylatuje z Chicago.
Właściwie już jest. Wpadniecie do nas na kolację?
- Oczywiście. - Pewnie.
Zapraszam.
[cicho wzdycha]
[powolna muzyka z katarynki]
[matka 1] Pierwszy raz?
Jeszcze się ekscytujemy.
[upiorny śmiech]
[matka 2] Chodź!
Uspokój się! Uspokójcie się! Zaraz was tej pani oddam!
Mówią, że dwulatki są najgorsze, tak?
Trzylatki to dopiero koszmar!
[złowieszczy śmiech]
A ja myślałam, że to ciąża jest nie do wytrzymania.
[wrzask]
Monika!
[Enzo i dziecko razem] Monika!
- [stukanie w klawiaturę] - [Monika wzdycha]
Pracujesz jeszcze?
[muzyka dobiegająca ze słuchawek]
Stefan.
[śmieje się] Hej.
Zamówiłem już pięć książek parentingowych,
zestaw smoczków i gryzaczka-nosorożca.
Wiesz, że są dwa rodzaje smoczków uspokajających,
na dzień i na noc?
A co myślisz o tym... misiu?
Zamówić?
[złowroga muzyka z katarynki]
[muzyka cichnie]
[energetyczna muzyka popowa]
[cmoka]
Hej! Tu wasz Enzo!
Dziś nie zobaczycie mnie na torze, na rajdzie ani w warsztacie,
bo dziś, moi drodzy,
porozmawiamy o czymś ważniejszym.
Każdy może mieć coś cenniejszego niż rolls-royce sweptail
albo bugatti la voiture noire.
Na ferrari tailor madecelebryci muszą czekać nawet dwa lata, a wy...
możecie mieć to od ręki. A jest to...
bezpieczeństwo!
Przed wami pierwszy w Polsce, a może nawet na świecie...
ranking fotelików dziecięcych dla sportowych samochodów.
[muzyka cichnie]
[śpiew ptaków, szum drzew]
Proszę, kochani, nakładajcie sobie.
Mielone zrobiłam specjalnie dla ciebie. Pewnie tęskniłeś za polską kuchnią, co?
[śmieje się] Tak. To znaczy...
Na co dzień staramy się z Chanise nie jeść mięsa.
Mhm. Twoja żona na pewno cudownie gotuje.
[cmoka]
Niania prowadzi nam dom. Chanise wróciła do pracy.
[Agnieszka] Mhm.
- A co u dzieci? - [Damian] Bardzo dobrze.
Naprawdę bardzo dobrze. Myślimy poważnie o nauczaniu w domu.
Mhm...
Monika jest nauczycielką.
- I dyrektorką szkoły. - [Monika się śmieje]
O!
- Serdeczne gratulacje. - Dziękuję.
- Enzo, a ty czym się zajmujesz? - Samochodami.
O! Czyli pracujesz z Bazylim?
- Nie, Enzo ma swój... - [przerywając] Tak, pracujemy razem.
[Damian] Mhm. Okej.
Ja z kolei również dostałem propozycję awansu.
Analiza danych w zarządzaniu projektami
w dużej korporacji audytowej w San Francisco.
- Wow. Księgowy taki? - [Bazyli się śmieje]
Gratuluję, kochanie. To co? Wypijmy za to.
W związku z tym musimy się przenieść na zachód.
Mamo, może to jest najlepszy moment, żebyś do nas dołączyła?
Yyy... Pomyślimy. Pomyślimy jeszcze.
[rozmowy w oddali]
Może kawy?
Wiem, gdzie w tym domu jest kawa.
Usiądź na chwilę, proszę.
Zatem do rzeczy.
Sprzedajemy posiadłość, a mama dołącza do nas w Stanach, hm?
To od zawsze był nasz plan.
Tutaj zresztą i tak nie ma co robić, a nam pomoże przy dzieciach.
To jest marzenie każdej babci.
[cicha, nerwowa muzyka]
Ale...
to chyba jeszcze nie jest postanowione?
Ola jeszcze nie podjęła decyzji.
Naprawdę myślisz, że ja nie wiem, o co ci chodzi?
Moja mama ma pieniądze.
A ty ją...
wykorzystujesz.
No chyba że masz do zaoferowania coś lepszego?
Pomogę mamie.
Pomyśl o tym.
[melancholijna muzyka popowa]
[stłumione odgłosy rozmów]
[Monika] Ale miło było. [śmieje się]
Fantastycznie.
Chodź na chwilę.
[Enzo] Co się stało?
[Monika] Przeczytaj to.
„Pozytywny wynik testu ciążowego
podyktowany był najprawdopodobniej zaburzoną gospodarką hormonalną.
Przyczyną może być zespół policystycznych jajników,
czyli hiperprolaktynemia.
Czyli nadprodukcja prolaktyny.
Zbyt duże stężenie tego hormonu może zahamować owulację".
Co to znaczy?
[cicha, melancholijna muzyka]
Nie jestem w ciąży.
Ale w ogóle nie byłaś?
[prycha cicho] Albo się jest, albo nie.
Nie byłam.
Jakieś problemy hormonalne.
I co teraz?
No nic.
A nasze plany?
[cicho prycha]
[pogodna muzyka]
No przecież dalej aktualne.
[Monika się śmieje]
Bierzemy ślub jak najszybciej?
- [śmieją się] - [pogodna muzyka popowa]
I jak?
Chwila.
[Jacek] Chwila to była jakieś 15 minut temu.
Wow. No, pięknie. Belissima.
- Szybko poszło, co? - Mhm.
- [kobieta] To państwa pierwszy salon? - Tak.
Czasami już tak jest, że kiedy człowiek spotyka prawdziwą miłość,
to wszystko od razu układa się tak, jak powinno.
Tak? A mi się wydaje, że pani tak mówi każdej klientce, co?
[śmieje się] Taka praca.
- Zbieraj się. Czekam w samochodzie. - [Monika] Mhm.
Dobrze.
[śmieją się]
[muzyka cichnie]
[bijące dzwony kościelne]
[Enzo] Pokaż. Wyszło ci coś.
[Enzo chrząka]
[Andrzej] Wujku!
[Enzo] Przyszliśmy w sprawie...
[gniewnie] Wiem, w jakiej sprawie przyszliście.
Nie śpieszyłeś się z tymi zaręczynami.
- Czekamy już rok. - [Staszek] Sprawdziłem, proszę księdza...
- O, Andrzej! - [lekka muzyka]
- Stefan! - Tak.
Ciebie widzieliśmy ostatnio, jak byłeś... Nie, przepraszam... no, taki.
Spory już taki. Ale to dawno temu.
To ciebie przyłapałem, jak ty podpijałeś mszalne wino.
Stasiu, to nie ten.
Wino podbierał syn Tokarskich, a to jest syn Tkaczyków.
A może. Przepraszam, pomyliłem pewnie.
Nic nie szkodzi.
Przyszliśmy ustalić...
„Mała jest pszczoła wśród latających stworzeń.
Lecz owoc jej ma pierwszeństwo pośród słodyczy".
[bzyczenie pszczół]
Ksiądz proboszcz chciał powiedzieć, że każde stworzenie boże
ma swoje zadanie do wykonania.
[Enzo] Aha.
No, to skoro przyjechaliście ustalać, to ustalajmy.
Po pierwsze ślub odbędzie się tutaj.
- Ale... - W parafii, w której się urodziliśmy.
- Wszyscy. - No tak. To prawda.
Tak.
Po drugie...
wiem, że masz niezałatwione sprawy.
Pamiętasz Ewę?
Ewę?
Ewę!
- Ewę? - Ewę.
A! Ewę.
Jasne, że pamiętam.
Pamięta.
Musimy przywrócić ją na łono Kościoła.
Od czasu waszego, nazwijmy to, spotkania
jej życie zeszło na złą drogę.
Od ciebie się wszystko zaczęło, więc ty powinieneś tę sprawę zakończyć.
Nie można budować nowego szczęścia
bez zadośćuczynienia przeszłym grzechom.
- Mam to zapisać, oczywiście? - I udostępnić.
[wzdycha] No to co?
Chyba wszystko już wiecie.
Wiecie, co macie robić.
Jeśli tego nie załatwisz, nie będę mógł ci udzielić ślubu.
No. To co?
Chyba wiecie, co macie robić, prawda?
Zapraszam na herbatkę z czarnego bzu.
- [Staszek] Poszło. - Proszę.
Ale nie zapomnijcie panowie jeszcze pochwalić naszego fanpage'a.
Fanpage'a naszej parafii, oczywiście. To ważne bardzo.
Mówi się „polubić". I to ja to miałem powiedzieć.
Przepraszam, tak mi się wyrwało spontanicznie.
[zirytowany] Rób tak dalej, Stasiu.
- [Andrzej] Jaka Ewa? - Nie mam pojęcia.
Nie pamiętasz, z kim się spotykałeś przez ostatnie lata?
Oczywiście, że pamiętam.
Tak z grubsza.
Mogła być więcej niż jedna Ewa.
To ile ich było? Kilka?
Kilkanaście?
Więcej?
Musisz powiedzieć Monice.
A może ty to zrobisz?
[lekka, zabawna muzyka]
Nigdy w życiu! Nie będę nadstawiać za ciebie karku!
- Proszę, jesteś moim starszym bratem. - Stefan. Właśnie dlatego.
Dorośnij.
Sprawa polega na tym, że napotkaliśmy na jedną przeszkodę.
[Jacek] Okej... Rozumiecie coś z tego?
- Nic a nic. - Dobra, mówcie.
- Chodzi o to, że... - Ta przeszkoda to moja była.
Tak. Proszę, mów.
Koleżanka.
Podobno jest problem, który muszę rozwiązać przed ślubem.
Problem ma na imię Ewa.
Ale nie za bardzo wiem, o jaką Ewę chodzi.
[stłumione śmiechy]
Kochanie, ja wiem, trochę obciach, przepraszam, jest mi głupio.
Nie możecie spróbować w innym kościele?
Nie ma szans, jesteśmy spaleni. U niego albo wcale.
Tutaj nawet telefon do papieża nie pomoże, bo wujek, znaczy ksiądz Wiktor,
nie odpuści.
Chyba...
nie pozostaje ci nic innego, jak zrobić listę
wszystkich swoich byłych koleżanek o imieniu Ewa.
[spokojna muzyka popowa]
Chyba czeka cię podróż.
Mhm. W poszukiwaniu tej jedynej.
- Takie miłosne Tour de Pologne. - No.
- Kochanie, pojedziesz jutro ze mną? - No...
Ja pojadę.
- Ty masz szkołę. - Nie mam nic zadane.
[pogodna muzyka popowa]
[Enzo wzdycha]
[Bazyli] Ty wiesz, co to jest.
Wiem. Samochód dla Moniki. Coś jakby posag.
To jest najcenniejsza rzecz, jaką posiadam.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Monika nie chce powiedzieć, o co chodzi, ale ci ufam.
Masz.
Dbaj o niego jak o moją córkę.
[Enzo] Jasne.
Mmm... Moja. [cmoka]
Och... Tak?
[Bazyli] A, idź ty.
Dobra. Chodź tu.
Dbaj o niego, dobrze?
- Ze mną będzie bezpieczny. [śmieje się] - No. Ja myślę.
Chodź. Jeszcze to... i idziemy.
Chodź, bo będą na nas czekać.
[radosna muzyka popowa]
[szczekanie]
[rżenie konia]
[muzyka cichnie]
Na pewno znajdziemy tu tę Ewę artystkę?
Wrzuciła post na swoje social media, że ma tu wystawę.
To chyba jedyne miejsce w okolicy, gdzie można wynająć pokój.
Jeśli to ona, to wystarczy, że coś podpisze,
czy musimy ją zawieźć do księdza Wiktora?
Przecież ty teraz nie możesz mnie z tym wszystkim zostawić
i sobie po prostu wyjechać!
Nie moja wina, że nie wiesz, co to street art.
Street...? No to proszę, wytłumacz mi, co to jest.
Kochanie, dlaczego się denerwujesz? To nie ma sensu.
- Moja sztuka nie jest dla wszystkich. - Nie? Będę musiał zrobić remont!
Teraz to miejsce będzie miało charakter, przyciągnie nowych ludzi.
Moja twórczość nie jest dla wszystkich. Ona jest jak...
- Enzo?! - Ewa!
Co ty tutaj robisz?
Szukam ciebie.
- To jest twój samochód? - Podwieźć was gdzieś?
Jasne. I jeszcze masz fotelik dla dzieci. Super.
A weźmiesz moje bagaże?
Jakie piękne auto!
[lekka, zabawna muzyka]
[Ewa] Proszę.
I co? Zostawiasz mnie? Tak?
Nie, no co ty?
[Ewa] Nie jestem zdziwiona, że cię widzę.
Od jakiegoś czasu czułam, że się spotkamy.
Nazwij to, jak chcesz, przypadek, przeznaczenie, szczęście,
ale wiedziałam, że to się wydarzy. Gwiazdy mi powiedziały.
A ostatnio to nawet mi się śniłeś i byłeś po prostu wow!
Mogę cię o coś zapytać?
Nadal mieszkasz w Warszawie? Bo tam właśnie jedziemy.
Będę miała wystawę. Denerwuję się. Mam nadzieję, że dobrze pójdzie.
Jeżeli tak, to zostaniemy na kilka dni.
Ale musi się podobać Antosiowi. To jest najważniejsze.
- [Enzo] Nie masz żalu? - O co?
- O nas. - Nie wiem, o co ci chodzi.
A jesteś zmęczony? Mogę poprowadzić. Potrafię.
- [mruczy przecząco] - Albo nie, lepiej. Wiem!
Tutaj gdzieś na trasie jest zajazd. Moi znajomi mi o nim opowiadali.
- Znajdę go w Internecie... - Wolałbym już być w domu.
[wzdycha] Wiem, Enzo. Ja też.
Ale spójrz na nich.
Powinniśmy odpocząć.
[sielska muzyka]
Niestety.
Niestety co?
Nie mamy dwóch wolnych pokoi.
Już się boję, co jest.
Apartament rodzinny. Dwie sypialnie z łazienką.
Rodzinny. To musimy go wziąć.
Zapłacisz za nas, a potem się rozliczymy?
Jasne.
Nie wzięłam karty.
Poprosimy.
Ćśś.
[szeptem] Pierwsza biorę prysznic.
- Słuchaj... - Cicho.
[Ania] Chodź.
[łagodna muzyka]
A ja gdzie będę spać?
To może ty na kanapie, a ja połączę sobie te dwa fotele.
To tylko jedna noc.
Musisz powiedzieć Monice o Ewie.
Wiem.
- Może lepiej ja to zrobię? - Nie.
Najpierw porozmawiam z Ewą, wszystko z nią wyjaśnię, a potem...
zadzwonię do Moniki, okej?
- Umowa? - No jasne, umowa.
Dobra. Skoczę po dodatkową pościel.
[muzyka cichnie]
Ewa!
[muzyka góralska i odgłosy zabawy w oddali]
[sygnał dzwonka]
[wzdycha]
Dobrze, że dzwonisz.
Wiecie już coś?
[Enzo] Prawie wszystko załatwione.
Jutro rano jedziemy do domu.
[brzęk tłuczonego szkła, śmiechy]
[Monika] Gdzie ty jesteś? Halo, Stefan!
Halo! Nie słyszę cię.
[muzyka góralska]
[przekrzykując] Musieliśmy zatrzymać się w hotelu!
Jakiś festiwal kapel regionalnych leci w telewizji.
Ania, wyłącz to!
Oddzwonię! Pa, pa!
[Enzo] Przepraszam.
[wiwaty, tupanie]
[Ewa] Uwaga!
[wiwatuje]
[radosne okrzyki]
Enzo!
[Enzo] Chodź. Przepraszam.
[Ewa] Dawaj, Michał!
[Enzo] Musisz się przewietrzyć.
- Ale tutaj jest pięknie! - [wzdycha] Chodź już.
To najbardziej romantyczne miejsce, w jakim byłam!
- Dobrze. - Jak jest pięknie!
- Jaki romantyczny spacer w środku nocy! - Pięknie, tak. Już, chodź.
- To chociaż zatańczysz ze mną? - Ewa...
No dawaj, Enzo. Chociaż jeden taniec.
Co ty robisz?
Enzo, pamiętasz, jak nam było dobrze wtedy nad tym jeziorem?
- No proszę cię! - Ewa...
- Coś ci powiem, okej? - No?
- Nikomu nie mów. - Dobrze.
- Tak? - Tak.
- I obiecujesz nikomu nic nie mówić? - Obiecuję.
Dobra, to...
Nie mam do ciebie żalu,
ale Antoś to jest twój syn.
[spokojna gitarowa muzyka]
Ćśś.
Co?
Ale to jest okej.
To jest okej, bo... wszechświat jest niesamowity.
Wow!
Okej.
[oddycha ciężko]
[Ewa wyje niczym wilk]
[Ewa] Dzień dobry, kochani! Ale się wyspałam!
Wczoraj była szalona noc.
Cześć, słońce. A gdzie ty masz warzywka?
Przyniosę ci.
[Enzo] Co teraz?
Śniadanie.
Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
O śniadaniu?
A! No bo... nie chciałam cię do niczego zmuszać.
To był mój wybór, moja decyzja i nie mam do ciebie żadnych pretensji.
Gdzie zatrzymujecie się w Warszawie?
Podwiozę was, ale jutro pójdziesz ze mną do jednego księdza i mu to powtórzysz.
Do księdza?
Wszystko ci wytłumaczę, tylko wyjedźmy jak najszybciej.
Nie ma mowy. Jedzenie w pośpiechu powoduje wrzody żołądka.
- [polska muzyka z radia] - [Wiesiek] Coś dzisiaj milczący szef.
Nie żeby na co dzień szef był jakiś taki...
szczególnie rozmowny, nie? Ale dzisiaj?
Uuu... taki cichutki.
Ale się szef rozgadał!
O!
A słyszał szef, co się stało z tą furą tego Gucmana?
- [dzwonek telefonu] - Co mu blachę wyklepaliśmy?
Przyłapał żonę z... sąsiadem w garażu, nie?
A ta z wrażenia tak wcisnęła gaz, że normalnie mokra plama.
Czyli jednak o babę chodzi. Wiedziałem.
Na moje oko to ona trochę nie z twojej ligi była, szefie.
Cholera, Wiesiek!
Mógłbyś się zająć jakąś robotą, a nie mi tu...?
Mógłbym.
Jak bym nie mógł, jak bym mógł?
[Enzo puka w dach]
Idziesz ze mną.
Po co?
Żeby nic głupiego nie przyszło ci do głowy.
Jak możesz mnie o to podejrzewać?
Ewa, ten samochód to jest...
Przestań! To jest tylko samochód.
Bez gadania. Wysiadaj.
- Proszę bardzo. - Dobrze, ale kupisz mi coś na stacji.
Enzo.
I jak?
Fajnie.
A sprawdźmy, jak ty.
[wzdycha z zachwytem] Bosko!
- Tak? - Mhm...
[Enzo się śmieje]
Muszę psi-psi.
No to idź.
[rozmowy w tle]
A co ty masz na twarzy?
- Ty nie w samochodzie? - Pani Ewa wysłała mnie po lody.
- [dźwięk odpalanego auta] - Trzymaj to!
[zabawna muzyka]
[wyją niczym wilki]
Gdzie chcesz jechać, kochanie? Możemy nawet na koniec świata.
Do Europy!
A może chciałbyś do Meksyku albo do Afryki?
Pamiętaj, marzenia nie mają limitów, amigo.
Zostawiłeś w aucie.
Daj mi swój.
- [Antek wyje] - [dzwonek telefonu]
[wzdycha] Nie odbieramy teraz.
[dzwonek telefonu]
Czekaj, Antek, ciocia Monika dzwoni.
Cześć, Monika, jesteś na głośnomówiącym.
Tutaj Ewa i Antek.
Cześć, tu Antoś.
Antek krzyczy ci też „cześć".
Kochana, niedługo się poznamy i mam nadzieję, że się polubimy.
[Monika] Słucham?
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[trąbienie]
Wsiadajcie, ile można na was czekać?
Przejechać się nie można?
No!
By the way, masz pozdrowienia od Moniki.
- Co? - Rozmawiałam z nią. Czeka na nas.
Oby przygotowała coś do jedzenia, bo jestem megagłodna.
- A ty? - Ja tak samo.
Powiem tak: nie jest to najlepsze auto, jakim jechałam,
ale jest zdecydowanie w top five.
Ma potencjał.
Co, kochanie? Dobrze się bawiłeś?
[Ewa] Świat należy do nas, pamiętaj.
[trąbienie]
Jak jedziesz, baranie!?
- [Enzo] Zapnij pasy, proszę cię. - A widziałeś, jak on jedzie?
A! Wracając do tego, co ci mówiłam.
Widzisz, właśnie tak to jest
być odważnym i kreatywnym artystą w tych szalonych czasach.
Chyba rozumiesz, że w związku z tym nie mogę wrócić do domu
ani zatrzymać się nigdzie na mieście.
- To jaki masz plan? - Uuu... Plan?
[muzyka cichnie]
- Mam ciebie! - Co?
No co? Żartowałam. Przestań.
Ale jeżeli mnie poprosisz, to może pojedziemy do tego księdza.
Myślę o tym od samego ranka i właściwie to jest bardzo dobry pomysł.
Bo tak: Antek nigdy nie był w Warszawie,
a ja w stolicy mogłabym rozwinąć swoje... Przepraszam.
Swoje artystyczne skrzydła.
I kto wie, może nawet zrobić jakiś performance, wernisaż...
Ach! Tyle rodzajów sztuki. [bierze oddech]
Wiem. Na pewno znajdę pracę. Jestem przecież bardzo dobra, więc...
Poza tym mógłbyś wreszcie poznać się trochę lepiej z Antkiem.
Wiesz, spędzicie trochę czasu razem.
[remiks „V Symfonii" Beethovena]
[dzieci krzyczą]
- Co się stało? - On wrócił!
Dyrektor wrócił!
Z wizytacją!
No to chodźmy.
- Nie. My zostajemy. - Tak.
Przewietrzymy tu.
- Popilnujemy ci gabinetu. - Tak.
Chodźcie, idziemy.
- A nie chcesz, żebym ci na mokro tu... - Chodź!
No chodź.
Ale czy ty nie rozumiesz, Monika? Nie rozu...
- On się będzie na nas mścił. - No!
- Spokojnie, na pewno już zapomniał. - Aha.
- [Monika] Dzień dobry. - Dzień dobry.
Możemy zostać sami?
- Tak. - Tak.
- Panie dyrektorze... - Kuratorze.
[„V Symfonia" Beethovena]
- Kontrola? Dopiero zaczęłam pracę. - Właśnie z tego powodu.
W takim razie może opowiem o swoich planach.
Ja doskonale wiem, gdzie szukać niedociągnięć.
Proszę tylko pamiętać, że mój poprzednik zaniedbał kilka istotnych aspektów...
Mnie interesuje przyszłość, nie przeszłość.
Czas na restrukturyzację.
[„V Symfonia" Beethovena]
Pani dyrektorko. Panie dyrektorze... Kuratorze.
[Monika] Coś się stało?
Pani Marysia musiała wyjść. Chyba się czymś zatruła.
Ma ktoś z państwa wolne okienko?
W takim razie ja zastąpię panią Marysię.
Zaraz.
Od kiedy to dyrekcja robi zastępstwa?
Od teraz.
[pogodna muzyka]
Dobrze, kto mi powie, jak wygląda miód?
- Karolina? - Jest żółty.
Żółty. Dobrze. Mamy już. Jaki jeszcze?
A nie, to później.
- Tak? - [uczeń 1] Klejący.
Klejący. Super. Zapisujemy.
- I jaki jeszcze będzie? - [uczeń 2] Słodki.
Pani dyrektor, ja...
Przepraszam, miał pan być w poniedziałek, tak?
- [mężczyzna] Tak. - To do poniedziałku. Dziękuję.
Dobrze. Zapisaliśmy, tak? Żółty i jaki jeszcze?
[dzwonek]
Dobrze, że panią widzę. Musimy porozmawiać.
Chodzi o mojego Alanka.
On jest wyjątkowo zdolny. Wyjątkowo.
Zatem uważam, że jest niewystarczająco doceniany.
Nie przyniósł do domu ani jednej piątki.
No tak, bo w klasach 1-3 nie stosujemy klasycznego oceniania.
- Chłopaki! - Skąd mam wiedzieć, czy jest najlepszy?
Ręczę za Alanka, że Alan jest świetnym uczniem,
ale przepraszam, to nie miejsce ani czas, żeby o tym rozmawiać.
- Proszę przyjść najlepiej jutro. - Przepraszam bardzo. Pani dyrektor.
- Kontrola z ubezpieczalni. - Kontrola? Teraz?
[nauczycielka] Rany! Monika, co tu się dzieje?
- Kurator zaczął obchód. - My tutaj ogarniemy. Idź. Damy radę.
Dzieci, siadajcie! Posprzątaj! Siadaj!
- [gwizd] - Cicho bądź!
Proponuję, żebyśmy może poszli trochę tak na okrągło...
[„V Symfonia" Beethovena]
Ma pan jakieś wnioski?
Przeszliśmy kontrolę?
Ja dzisiaj tylko zwiedzam stare śmieci.
Kontrola zaczyna się jutro.
Przepraszam.
- [odgłosy muzyki ze słuchawek] - [Ewa] Monika!
Monika!
Monika! Jak miło cię wreszcie zobaczyć,
bo wiesz, kochana, niby widzimy się po raz pierwszy,
a jakbyśmy znały się od dawna.
Enzo tyle mi o tobie opowiadał.
- Tak? - [Ewa] Mhm.
Ale nie chciał zatrzymać się po drodze,
żebyśmy mogli kupić ci mały prezent od nas.
- Od was? - [Ewa] Mhm.
Antoni. Pięć lat. Miło cię poznać, ciociu.
Cześć, Antoni.
Brawo, kochanie!
[wzdycha] Ale masz piękny dom!
Nie musiałaś go sprzątać na nasz przyjazd. Kochana, pomogłabym ci.
Dziękuję, Enzo, zajmij się nim.
A ja...
ja napiję się kawy.
[narastająca muzyka]
[Ewa] Wow!
Chyba zapomniałeś mi o czymś powiedzieć?
[odgłos młynka do kawy]
- Woda. - [orientalna muzyka]
Jestem wodą.
Jestem strumieniem.
[Ewa krzyczy]
Wydaje mi się, że masz odrobinę zamkniętą aurę. Poczekaj.
To małe cudo toruje drogę prawdziwej czystej energii.
Schematy myśleniowe, te wszystkie... Przepraszam.
Ja zajmuję się głównie samorozwojem oraz przewodnictwem duchowym.
Myślałam... Yyy.
A...
Tak dobrze mi się z wami rozmawia. Jesteście tak fantastycznymi ludźmi.
[Ewa] Kochanie, a czy ty już nie powinieneś iść spać?
- [Antek] Mhm. - [Ewa] No dobrze.
Kochani...
gdzie możemy się położyć?
Dziękuję, że pozwoliłaś im zostać te kilka dni.
[Monika śmieje się]
Macie może odżywkę do włosów?
W szafce na górnej półce.
Dzięki!
Nie musiałaś tego robić.
Przecież to oczywiste, że ona tu nikogo nie ma.
- A pastę do zębów bez fluoru macie? - Nie.
[stęka z rozczarowania]
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem.
- Naprawdę nie wiedziałeś? - [Ewa] Naprawdę nie wiedział!
A krem do rąk?
Dobra. Sama znajdę.
[łagodna muzyka elektroniczna]
[hałas blendera]
[Ewa] Cholera... jasna.
Dzień dobry, piękna duszo!
Przepraszam za bałagan, ale wczoraj był tak uroczy wieczór,
że trochę zaszalałam i wypiłam o pół kieliszka za dużo.
Zaraz to wszystko posprzątam, nie przejmuj się.
A może ty byś chciała jakieś owoce?
Albo może zrobiłabym ci kawę według pięciu przemian?
Nie, dziękuję.
A wiesz, że Antek nie mógł w nocy zasnąć?
Całą noc przekręcał się z boku na bok.
W końcu poszedł obudzić Enzo.
Dobrze, że czuje się tu jak w domu, prawda?
Prawda.
- Hej. - Cześć, kochanie.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
A może chcesz pomarańczkę albo kawę?
- O! Kawę na pewno. - To ja ci zrobię.
[spokojna muzyka popowa]
A... nie zimno ci?
- Co? - Czy nie zimno ci?
Ach!
Przepraszam, ja już tak mam, mi jest cały czas ciepło.
Mogłabym tu stać na środku pokoju kompletnie naga,
i tak pot spływałby mi po całym ciele.
Wiesz, jak jest, gorąca krew.
No tak.
Przepraszam cię na chwilę.
Kochanie...
Dzwoniłam w sprawie naszej sali weselnej. Za dwa dni możemy tam być.
W Ambarasie. Przy Łowickiej.
Przy Łowickiej?
- [Monika] Mhm. - Na Łowickiej?!
[wzdycha] Byłam tam kiedyś z pewnym malarzem.
Niesamowita historia. Nie mówiłam wam.
Słuchajcie. Kupił dla mnie cały zapas szampana z Szampanii.
Takiego prawdziwego, jak my piliśmy, pamiętasz?
A może napijemy się kawy, co?
Tam są filiżanki?
Monika, przecież tutaj wszystko jest nie tak!
To dlatego tutaj nie czuję przepływu energii.
I dlatego rano byłaś napuchnięta.
Chodź, pomogę ci.
Wszystko pozamieniamy. Nic się nie martw.
Ha! Wszystko wiadome. Dawaj, trzymaj.
Nie, chwila. Ja do pracy muszę się... szykować.
No ale będziesz zdrowa!
[Monika chrząka]
Chciałam pomóc.
[Enzo] Wiem.
Ewa, ubierz się, zaraz musimy wyjść, okej? Dzięki.
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
Przed chwilą nawet nie wiedziałam, czy chcę założyć rodzinę.
Ale jak patrzę tak na nich, to...
nie wiem, czuję się jakoś...
[Bazyli] Co, zazdrosna?
Może trochę.
Znam ten typ.
Co? Mój?
Tej Ewy.
Niby bezradna, biedna, nie chce się narzucać,
a jutro leci na Kanary z twoim mężem, za twoje pieniądze.
- A wcześniej w twoim łóżku... - Wiesiek, miałeś zaczekać w aucie.
- Ciepło jest, pić się chce. - [cicho] Przestań...
Co? Ktoś w końcu musi jej to powiedzieć.
Przygarnęłaś pod dach obcą babę z dzieckiem.
A jak to nie jest jego dziecko? Dowody masz?
[siorbie]
Słuchaj.
Kolega kolegi ma kolegę, którego szwagier jest prywatnym detektywem.
Dobra, Wiesiek, idziemy. Cześć, Monika.
Pa, tato.
- Wyślę ci jego numer. To debeściak. - Chodź.
Dzięki, nie trzeba.
[Bazyli] Co się patrzysz?
[śpiew ptaków]
[Enzo] Wyjaśnię mu, że to nieporozumienie i jesteśmy dogadani.
Wow, ale tutaj jest pięknie!
Pomogę wam, jak tylko będę mógł.
I chcę spędzać z Antosiem jak najwięcej czasu.
- Ale... - Ale co?
Te ostatnie dni były szalone.
Ale czas wracać do normalności.
Posłuchaj. Zawsze będziecie mogli na mnie liczyć,
ale kocham Monikę i biorę z nią ślub.
Okej.
Antek. Rączki.
Rozumiem, że udało wam się rozwiązać wszystkie problemy?
Tak.
Proszę bardzo. Proszę.
[Antek] Ale tu fajnie!
[Ewa] Podoba ci się?
[Ewa cicho] Poczekaj.
Oni są już tacy skruszeni bardziej, wie ksiądz.
[lekka, zabawna muzyka]
Czy udało wam się rozwiązać wszystkie wasze problemy?
Córko?
[Ewa] Niech będzie pochwalony.
Postanowiliśmy, że...
Rozmawiam z Ewą.
Na wieki wieków, amen. Mów proszę.
Tak, wszystko załatwione.
- [Enzo] Właśnie jesteśmy... - [ksiądz] Ćśś.
Rozwiń tę myśl, proszę, córko.
Enzo zaopiekował się nami,
chce być obecny w życiu Antosia, o którego istnieniu nie wiedział,
ale to nie ze swojej winy, lecz z mojej,
a wszystko, co piszą o nim na portalach plotkarskich,
to nie jest prawda.
To wspaniały człowiek. Proszę w to nie wierzyć.
Cieszę się, że odbyłeś swoją lekcję, synu.
„Pracowita pszczoła i z gorzkiego ziela miód zbiera".
To z Biblii?
Nie, to przysłowie ludowe.
Stanisławie...
Autor nieznany.
Wszystko załatwione, to nie będziemy księdzu przeszkadzać.
Nie, przepraszam. Chciałabym jeszcze jedną rzecz powiedzieć.
Otóż Enzo jest jak ten przystojny Samarytanin z Biblii.
Przywiózł nas, przyodział, nakarmił, dał nam dach nad głową
i pozwolił mieszkać w swoim domu aż do dnia ślubu,
na który zresztą zaprosił nas jako gości honorowych.
[Ewa krzyczy radośnie]
No to chodźmy już.
Zaraz.
Nie wszystkie błędy młodości da się cofnąć,
ale zawsze trzeba próbować je naprawić.
Mmm. Stanisławie, zapisz.
I udostępnij.
Poszło.
Tak.
Jestem z ciebie
mniej niezadowolony niż ostatnio.
W takim razie mogę oficjalnie potwierdzić datę ślubu.
Do zobaczenia za trzy tygodnie. A, i przypomnij bratu.
O czym?
Już on będzie wiedział o czym.
Pamiętaj, że on cię obserwuje.
Kto? Bóg?
Nie. Nasz ksiądz proboszcz.
[lekka, zabawna muzyka]
Chodźmy.
[Ewa] Dobrze, kochanie, będę wolna.
O! Jesteście!
Muszę teraz popracować. Nie wchodźcie przez chwilę do studia, okej?
- No! - Jasne.
Jutro?
Jutro brzmi wspaniale.
[energetyczna muzyka popowa]
Enzo!
Hej! Tu wasz ulubiony Enzo!
Ponownie z fotela.
Dzisiejsza trochę gorsza frekwencja utwierdza mnie w przekonaniu,
że poruszony przeze mnie temat jest niewygodny
i nie każdy jest na niego gotowy.
Bezpieczeństwo.
Może nie jest wystrzałowe, jakoś szczególnie interesujące,
ale potrzebne i ważne.
Ale nie martwcie się.
Nie będziemy o nim rozmawiać tylko w teorii.
[zabawna muzyka]
Break.
Antosiu, chodź tu!
- Antoś, proszę cię! Poczekaj! - [Antek się śmieje]
Nie, Ant... No chodź tu!
Ej!
Przepraszam, ale muszę przerwać program z powodu...
Antoni. Lat pięć. Miło mi was poznać.
To z jego powodu uświadomiłem sobie,
jak ważne jest bezpieczeństwo i troska o najbliższych.
Antoni... Aj! Ej!
Chcesz zostać moim pomocnikiem?
Tak?
[łagodna muzyka soulowa]
A wiesz, że mój brat to się w tobie kochał?
- Nie! - Naprawdę.
- On był taki słodki! - Słodki? Głupio wyglądał.
- Nie! - W tych włosach?
Cześć!
Już jesteś! Czekaliśmy na ciebie.
Musicie mieć ważny powód, że pijecie mojego szampana na specjalne okazje.
Ty mnie potrafisz zaskoczyć.
Zwykły szampan na specjalne okazje?
Monika, przepraszam.
Ewa zrobiła niespodziankę.
No tak, oczywiście, że Ewa.
[Enzo] Proszę.
Słuchaj. Dzisiaj dzięki...
wyjątkowemu zbiegowi okoliczności...
Jakiemu zbiegowi okoliczności? Dzięki naszemu Antosiowi.
No tak, to prawda.
Dzięki Antosiowi nagrałem najlepszy program w życiu.
W kilkanaście minut oglądało nas 60 tysięcy osób.
Ale najważniejsze jest to, że przed wejściem Antosia
oglądalność spadła poniżej tysiąca.
- To gratuluję, kochanie. - Dziękuję.
A Antosia to tak dobrze w ogóle wykorzystywać?
Ale on jest bardzo szczęśliwy.
Jeśli może sobie zarobić parę groszy, to why not?
Wiesz, ile studia kosztują?
Już po godzinie dostałem trzy propozycje współpracy.
A! Cztery! Rzeczywiście. Przed chwilą przyszła kolejna.
I wydaje mi się, że nie powinieneś od razu przyjmować wszystkich.
Co ty? Dlaczego?
Ważne, jaki messagechcesz sobą przekazać.
Mogę ci w tym pomóc, jeżeli chcesz. Hm?
Super.
Nie, ale koniec! Nie rozmawiamy o pracy.
- Koniec! - [Ewa] Mhm.
Przepraszam. Muszę się położyć. Jestem zmęczona.
Ale przecież świętujemy!
Świetnie sobie radzicie.
- Dobranoc. - [Ewa] Dobranoc!
[trzaśnięcie drzwi]
[łagodna muzyka instrumentalna]
Hej!
Uporządkowała nam już kuchnię, to może czas na sypialnię?
[Enzo wzdycha]
Oj, nie przesadzaj. Po prostu... próbowała być miła.
Jesteś tego taki pewien?
Tak dobrze się znacie?
To był krótki romans kilka lat temu.
No właśnie.
Dlaczego ona tu przyjechała?
[Enzo cicho prycha]
Nie czuję, żeby była szczera.
W jakiej sprawie?
W każdej.
Antosia?
Przecież to mój syn.
Jesteś tego taki pewien?
[śpiew ptaków, w oddali hałasy z warsztatu]
[Aleksandra] To ma być to spotkanie?
No bo... mam dużo pracy.
Dlatego nie odbierasz moich telefonów?
No bo mam dużo pracy teraz.
Bazyli, czymś cię uraziłam?
Nie wiem, może...
Mam wrażenie, że na kolacji było miło.
Na pewno zapamiętam ją na długo.
Naprawdę. Mam dużo roboty i...
A tak naprawdę co się dzieje?
[cicha, melancholijna muzyka]
Po prostu zastanawiam się...
Może powinniśmy jednak trochę zwolnić?
Zwłaszcza teraz, kiedy przyjechał twój syn.
Nie chcę cię od niego oddzielać.
I to wszystko.
Ale ja nie mam nic przeciwko dzieleniu czasu.
Odezwę się.
Pani dyrektorko Moniko, bo chyba mogę się tak do pani zwracać
jako kolega po fachu?
Ja doceniam, że pani chce wprowadzić szkołę w XXI wiek,
ale niestety niektórzy pani pracownicy
pozostają w wieku...
rzekłbym, XIX.
Uważam, że mamy świetną kadrę.
- Tak pani uważa? - [Monika] Mhm.
Pani koleżanko, obydwoje wiemy, o kogo chodzi.
[„V Symfonia" Beethovena]
Kompletny brak ogarnięcia tematu dzienników elektronicznych.
Braki multimedialne w programach.
Nieużywanie materiałów audiowizualnych w zajęciach pozalekcyjnych.
Brak szkoleń online.
A przede wszystkim nie mówią po angielsku.
Restrukturyzacja tej placówce potrzebna jest od dawna,
a kuratorium cały czas się przygląda
i patrzy, czy pani się sprawdzi jako dyrektorka szkoły,
czy też może pani jest po prostu telewizyjną celebrytką.
[Monika] Mhm.
I nic się nie da zrobić?
Da się.
Zawsze się coś da zrobić.
Pani koleżanko. No ale starych drzew się nie przesadza.
Stare drzewa się wyrywa z korzeniami,
tnie piłą elektryczną najlepiej na kawałki,
pali, do wora, proszę pani, i do rzeki!
I już.
[alarm przeciwpożarowy]
[woźny] Do wyjścia, parami!
Do wyjścia! Tu jest niebezpiecznie! Do wyjścia!
Proszę mnie puścić.
- [dyrektor kaszle] - [muzyka rockowa]
Sytuacja opanowana. [kaszle] Ogień ugaszony.
Na szczęście byłem na miejscu.
Pani Moniko, nie ma żadnych ofiar wśród uczniów ani rady pedagogicznej.
Proszę nie dziękować.
Pomaganie to jest moje drugie powołanie.
[alarm i muzyka cichną]
My... Bo...
Przecież tam nigdy nie działał czujnik!
Kompletnie jesteś nieodpowiedzialna. Od paru lat ci to powtarzam.
Przestań się mnie czepiać.
Tylko się czepiasz i czepiasz bez przerwy.
Tylko to nie działa. Grochem o ścianę!
- Poczekaj na mnie! Bożenka! - Dziury są od grochu w tej ścianie!
- Teraz to „Bożenka", tak? - Poczekaj, no!
- Proszę odwołać straż pożarną. - Tak, pani dyrektor.
Dziękuję.
- [energetyczny pop] - [Enzo] To wszystko na dziś.
A jutro będzie o tłumi...
Tłumikach.
- Tłumikach. - Tak.
- Tłumikach! - Tak!
Dzięki, że byliście z nami. Cześć!
Cześć!
O, patrz! Ktoś z serduszkiem!
No, wysyłają nam serduszka.
Dzięki. Wymiatamy, piąteczka!
Super!
[dzwonek telefonu]
- Marcin? - [muzyka cichnie]
Co to jest?
Nasze... wypowiedzenia.
Ale ja nie chciałam was zwolnić!
Co najwyżej wysłać na szkolenie komputerowe albo angielski.
Monika... My wiemy.
Ale... No...
Bo podsłuchiwałyśmy pod drzwiami.
Przypadkiem usłyszałyśmy.
No czasem tak mamy.
- Usłyszałyśmy twoją rozmowę z dyrektorem. - Tak. I on ma rację.
Po prostu szlag... szlag nas trafił na miejscu.
No i ja wtedy musiałam sobie zapalić.
I te nowe czujniki oszalały.
Ale potem emocje opadły i...
[wzdycha] ...postanowiłyśmy, że nie będziemy ci robić problemów.
No właśnie. Ty masz swoje plany. Wiesz...
A my ci w tym tylko przeszkadzamy.
- Nie zgadzam się. - Monika.
Szkoła musi się rozwijać.
- A nam już i tak bliżej do emerytury. - No.
I zobaczysz, wszystko będzie dobrze.
Wiemy, co robimy. Chodź.
- [gwar uczniów] - [melancholijna muzyka]
Cześć, Monika.
O, cześć!
Przejeżdżałam w pobliżu, wpadłam. Pomyślałam: zobaczę, co u ciebie.
Co u mnie?
Dobra, tak naprawdę tłukłam się tu półtorej godziny w korkach,
żeby zapytać, co u twojego taty.
Jakiś taki się zrobił ostatnio małomówny.
Zastanawiałam się, czy może podczas tej kolacji wtedy u mnie
stało się coś, o czym nie wiem.
Może odsunął się,
żeby dać wam więcej przestrzeni z Damianem.
Mhm.
Czyli chodzi o Damiana.
Nie przeszkadzam.
- Nie... - Dziękuję, lecę. Cześć.
Wszystkie portale o tobie piszą. Genialne trio. Ojciec, syn i samochody.
Mam dla ciebie propozycję biznesową.
- Nie jestem na czarnej liście? - Błagam cię.
Musiało minąć trochę czasu, żebyś mógł się zrehabilitować.
[Enzo] A Alicja?
Już tu nie pracuje. Przenieśli ją z Hamburga do Szanghaju.
I myślisz, że zapomniała?
Enzo. Ona nie zapomina.
Ma teraz pod sobą sto tysięcy nowych pracowników,
więc chwilowo jest zajęta zgoła czym innym.
A polska redakcja należy do mnie.
A ja mam dla ciebie hit. Słyszysz? Hit.
Rajd Dakar.
- Ho, ho! - No!
A budżet?
Sky is the limit?
Co?
Nie, na górę idę, do zarządu. Będziemy to ustalać.
Wiem, że zawsze o tym marzyłeś.
Trzymaj się.
[Marcin] Z drogi!
[wzdycha z zachwytem]
[Antek] Ja zamieniam się w tego.
[Antek ujada]
[Antek] A ja...
- [Enzo] Hej. - [Ewa] Hej!
[Antek] ...w tego!
- Jak wyglądam? - Ładnie.
Tylko ładnie?
Mam ważne spotkanie, stresuję się, nie mówię o swoich obawach...
A ty mówisz, że tylko ładnie wyglądam? Ładnie to za mało.
[śmieje się pod nosem]
A... pożyczyłbyś mi parę stówek?
Moja nowa karta przyszła na stary adres i teraz nie mam paru stówek.
Nie mam gotówki akurat.
O nie! Fatalnie!
Ale masz kartę.
[niezręczne śmiechy]
A co mi tam, mam dobry dzień. Proszę.
Czyli ja mam wychodne, a ty zajmujesz się dzieckiem?
Dobrze, pamiętaj, że ci ufam, jesteśmy rodziną.
Dogadujemy się w pracy, dogadamy się też prywatnie.
[Ewa] Pa!
[trzaśnięcie drzwi]
To w co się bawimy?
W kasyno!
- [pogodna muzyka popowa] - I leci samolocik! Leci...
Jeszcze.
- [Enzo] Patrz! - Nie!
Co to za ohyda?
[Enzo] Hej!
[Antek się śmieje]
Nie!
[Antek się śmieje]
- A masz! - Antoś! Poczekaj!
Koniec! Nie!
Nie!
Cicho. Uwaga. Zaraz mi powiesz.
I... Uwaga!
[Enzo wzdycha]
[Antek] Mama!
Co się dzieje?
[Antek kontynuuje] Mama!
[Enzo] Tak jest cały czas.
Ewa nie wraca do domu, nie odbiera telefonów.
Antek! Co się dzieje?
Tęsknisz za mamą?
Mama!
Jezu, Antek, uspokój się!
Już dobrze. Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam.
Przepraszam, miałam ciężki dzień.
Zadzwonimy do mamy?
Tak?
Na pewno w końcu wróci.
No chodź do mnie. Chodź, mały.
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[Monika] Dzień dobry.
Ewa nadal nie odbiera.
Nie wiem, może coś się stało?
Mama tak robi czasami.
Czasami jej trochę nie ma.
Mhm.
A co wtedy z tobą?
Jestem z ciocią albo babcią,
albo z drugą ciocią, albo...
A nie wiesz, kiedy mama wróci?
Może jutro. Albo wczoraj.
A powiedz mi,
wiesz, gdzie możemy spotkać twoją mamę?
Nie.
- A ma tu jakichś znajomych? - Tylko was.
Tylko nas.
To ja nie wiem, co my zrobimy.
Będę dzwonił. W końcu odbierze.
No właśnie, która godzina?
O Jezu, dobra, muszę lecieć! Buziaki.
Trzymaj.
A! Pamiętaj, że dzisiaj mamy spotkanie w restauracji.
To dzisiaj?
No nie, wczoraj.
Dobra, lecę. Pa!
[pogodna muzyka gitarowa]
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[gwar dzieci]
[nauczycielka] Omówimy schemat struktury komórki roślinnej.
Retikulum endoplazmatyczne.
Bardzo dobrze, teraz Wiktoria.
Co dalej? Rybosom.
Bardzo dobrze. A teraz?
Jądro komórkowe. Bardzo dobrze.
[wspólne śmiechy i radosne wiwaty]
[muzyka cichnie]
[menadżer] Jak postawimy stoły w poprzek, to się może zmieścić ponad 50 osób.
Dobrze, przejdźmy teraz do menu i dekoracji.
- [Ewa] Antoś! - Mama!
Cześć, kochanie! [stęka z tęsknoty]
Jakie piękne miejsce! Klimatyczne, ale też boho.
[Enzo] Gdzie ty byłaś?
- Yyy... Bardzo przestronne. - Dziękuję.
A co, jeżeli spadnie deszcz?
Jesteśmy przygotowani. Mamy ogromny baldachim.
- Aha. Jaki kolor? - Tak jak tutaj – kremowy.
Mhm. A oświetlenie?
Mamy na stanie 65 świec.
Super. Potrzebujemy bardzo dużo światła.
Zapalimy lampiony, możemy też rozwiesić dodatkowe sznury lamp.
A miejsce do tańczenia jest...
No... tutaj.
Och! Zdecydowanie za małe.
Zdecydowanie wystarczające.
- [menadżer] Dzień dobry. - Dzień dobry.
A to świadkowa?
Panna młoda.
[menadżer] Świadkowa to pani?
Nie, to z kolei jest...
mama mojego synka.
A, oczywiście. No, klient nasz pan.
Nie myślałem, że jeszcze coś mnie zaskoczy.
Przejdźmy do menu.
[relaksująca muzyka z głośników]
Za wszystko zapłacimy.
Nie wiedziałem, że przyjdzie.
[Ewa] Czekajcie!
[dyszy z wysiłku]
Gdzie byłaś?
Słuchajcie, niesamowita historia.
Umówiłam się ze znajomym, którego dawno nie widziałam i...
I co? I nie mogłaś dać znać?
Nie. I pojechaliśmy za miasto,
ale niestety drzewo spadło nam na drogę. Nie mogliśmy przejechać.
Wtedy spadł straszny deszcz.
Autobusy nie kursowały. A mi oczywiście rozładował się telefon.
No właśnie.
Dzwoniliśmy milion razy. Jakoś był sygnał.
Najlepsze, że moja karta kredytowa oczywiście nie przyszła
i nie miałam nawet jak zapłacić za taksówkę.
- Właśnie, nie miała jak. - Nowa karta? Kiedy byłaś w banku?
Nie musiałam iść. Zadzwoniłam.
A jaki adres podałaś?
- Monika, o co ci chodzi? - Masz syna.
Tak, mam syna.
Ale zostawiłam go z wami.
O ile wiem, jesteście bardziej odpowiedzialni ode mnie.
Właściwie to nic się nie stało. Prawda?
Myślę, że musimy przełożyć ślub.
Masz ważniejsze rzeczy na głowie.
Zamknięte już.
- A gdzie tata? - Nie ma.
- Wyszedł na kolację. - Z kim?
- [bezgłośnie] Aleksandra. - [Monika się śmieje]
- Przynajmniej jemu się układa. - Coś się stało?
[Monika] No co się stało?
Ewa się stała.
Zresztą nieważne.
Mam coś dla ciebie.
Wynająłem tego detektywa.
Przecież mówiłam ci, że nie chcę.
Różnie między nami było, ale dla mnie jesteś jak młodsza siostra.
Potraktuj to jako prezent ślubny ode mnie na nowy początek.
Zrobisz, jak zechcesz. Ja od pół godziny mam fajrant.
[spokojna muzyka, odgłosy rozmów]
- Dobry wieczór. - Hej.
- Witam. - Witam.
[Damian chrząka] Nie mówiłaś, że nie będziemy sami.
To problem, kochanie? To ci nie pasuje?
- To może ja jednak... - Siadaj.
Siadaj, proszę.
Nie chciałeś rozmawiać, to będziesz musiał posłuchać.
Obaj się skupcie, bo nie będę powtarzać.
Teraz powiem, co mi nie pasuje.
- Mój syn odwiedza mnie dwa razy do roku. - Słucham?
A kiedy proponuje wyjazd do Ameryki,
to tylko dlatego, że jego zdaniem nie mam tu nic lepszego do roboty.
Mamy z Chanise mnóstwo obowiązków. Zajmujemy się dziećmi.
Dziećmi zajmuje się Chanise z niańką.
Twoje obowiązki dość szybko skończyły się depresją.
[prycha] A skąd wiesz?
Jak by ci to powiedzieć, kochanie, znam cię całe twoje życie.
- To co dla państwa? - Momencik.
I choć nie pracuję jako manager na Wall Street,
mam tu swoje życie.
Będę odwiedzać was jak najczęściej. Pomogę, jak tylko będę w stanie.
Ale to Bazyli jest tu ze mną.
Zawsze.
Bez względu na wszystko.
Butelkę waszego najlepszego białego wina poproszę.
- Na wynos. - [kelner] Mhm.
Do przemyślenia.
[spokojna muzyka instrumentalna]
[śmiechy, gwar uliczny]
Dlaczego mi nie powiedziałeś o tej rozmowie z Damianem?
Nie chciałem się wtrącać w wasze rodzinne sprawy.
Czy w sprawę twojego wyjazdu.
Zresztą, Ola, co ja miałbym ci powiedzieć?
Ty się boisz być ze mną?
Nie.
Tak.
Nie wiem.
- Mamy już swoje lata i... - No właśnie, ja nie chcę być sama.
- Ja też nie. - Na pewno?
Na pewno.
Potrzebuję cię, Olu.
[łagodna muzyka fortepianowa]
Nawet te twoje kury.
[Bazyli śmieje się] Żartuję.
Ja polubię je.
Widzisz, ja...
odsunąłem się, bo...
bo chciałem sprawdzić, znaczy przekonać się, czy...
Tutaj jest mój lepszy świat.
Z tobą.
[śmiechy]
- [Enzo] To jest dobre. - [Ewa] Dobre. Mhm.
Wiem, dlaczego tu przyjechałaś.
- [śmiejąc się] Co? - Monika, o co ci chodzi?
Ewa dobrze wie, o czym mówię.
Powiesz czy mam powiedzieć?
Coś ci to mówi?
[nerwowa muzyka]
[Monika] Tu jeszcze masz, poczytaj.
Zacznijmy od początku.
Czemu tak często zmieniałaś miejsce zamieszkania?
Czemu nie masz konta w banku?
Przyjechałaś do Warszawy, ponieważ uciekałaś przed wierzycielami.
Skąd to wiesz?
Myślałaś, że do siebie wrócicie.
Że się mnie pozbędziesz.
Monika, daj spokój.
Tak.
Ale to było na samym początku, potem...
zobaczyłam, jak bardzo zżyłeś się z Antosiem,
i pomyślałam sobie... Przepraszam, wiem, że to jest głupie.
Teraz to rozumiem.
Wymyśliłam sobie, że może tu znajdziemy swój dom.
Swoje miejsce.
Razem z Enzo.
[muzyka cichnie]
Ale Antoś to mój syn?
Nie wiem.
Pójdę na górę i spakuję nasze rzeczy.
[melancholijna muzyka]
Przepraszam was.
Wynajęłaś detektywa?
To nie ja wynajęłam.
- Nie powinnam tego czytać. - Nie powinnaś.
Co? Może test na ojcostwo też zleciłaś?
Nie zrobiłabym tego.
Skoro nie chcesz mieć dzieci, nie musiałaś odbierać mi syna.
A ty myślisz, że to takie proste?
Patrzeć, jak tworzysz rodzinę z inną kobietą?
- Ewa mnie nie interesuje! - A Ewa o tym wie?
Bo wymyśliła sobie świetny plan, w którym nie ma dla mnie miejsca.
Przykro mi, że nie rozumiesz, jak ważny jest dla mnie Antoś.
Przykro mi, że nie rozumiesz, że pozwoliłeś Ewie wejść między nas.
Masz rację.
Trzeba przełożyć ślub.
[trzaśnięcie drzwi]
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
No nie odbiera.
Hm... Niedobrze.
Nie powinnam otwierać tej koperty.
Niby tak, ale inaczej nic byś nie wiedziała.
A teraz Ewa z małym błąka się sama po mieście.
A może to ze mną jest coś nie tak?
Stefan po prostu chciałby być ojcem, a ja kompletnie tego nie czuję.
I naprawdę uważam, że powinien być z kimś, kto to doceni.
Pomożesz mi odwołać ślub?
- Co? - Ja nie mam do tego głowy.
Jesteś tego pewna?
[Jacek] Wow.
Wow.
Stefan!
Nie chcę ci nic wypominać,
ale wprowadzasz się tutaj trzeci raz.
Ja tylko chciałem zbudować relację z moim synem.
A nie pomyślałeś o Monice w tej sytuacji?
O tym, jak ona się musi czuć?
A teraz chcesz odwołać ślub. Jesteś pewien?
Muszę to przemyśleć.
Wy zawsze musicie wszystko przemyśleć.
Ania! Nie podsłuchuj!
Decyzja o założeniu rodziny to jednak decyzja dwóch osób.
Nie możesz nikogo do niczego zmusić.
Ale zawsze możesz dać sobie czas.
Czy ty siebie słyszysz?
Znowu mówisz jak nasz ojciec.
Co ty się do tych dzieci spieszysz?
Chcesz zmieniać pieluchy i nie spać całe noce?
Teraz jakbym słyszał mamę. Nie masz lekcji do odrobienia?
Ania, pozwól wujkowi na dalsze niszczenie sobie życia
i idź do pokoju.
Wrócimy do tematu, jak dorośniecie.
- [trzaśnięcie drzwi] - Ty. Rzeczywiście jak mama.
[lekka muzyka]
- Ty też tutaj? - Znowu załatwiamy coś za nich?
Powinniśmy się na jakieś piwo umówić sami.
[chrząka] Zapraszamy.
[Jacek] Proszę.
[Jacek] Szczęść Boże.
- Szczęść Boże. - Szczęść Boże.
Słucham panów.
Przepraszam księdza, że zabieram czas. Przyszedłem w sprawie Moniki.
I Enzo. To znaczy Stefana.
- Tak. - Tak myślałem. Za łatwo nam poszło.
- Nie, Stasiu. To ja tak myślałem. - No może.
Rzecz w tym, że trzeba odwołać ten ślub.
Przełożyć.
Mhm. Rozumiem.
Wydaje nam się, że zakochani potrzebują trochę więcej czasu.
Rozumiem.
No i w związku z tym nie pozostaje mi nic innego,
jak odpowiedzieć wam moim ulubionym cytatem z Pisma Świętego.
„Nie".
[muzyka cichnie]
- [Jacek] Aha... - Słucham?
Nie.
To nie pierwsza taka sprawa i niestety nie ostatnia.
Ale tak jak pszczoły w wielkim trudzie zbierają nektar,
by w końcu przemienić go w miód,
tak ludzie winni pracować nad miłością
i umocnić ją sakramentem.
Najwyraźniej ksiądz ma jakiś plan.
- Aha. - Aha. Okej.
Po pierwsze ani słowa Monice i Enzo.
Mhm?
„Czasami miłość trzeba uratować
mimo uporu nią owładniętych".
To też Pismo Święte?
[Staszek] Wprost przeciwnie. To ksiądz proboszcz jest autorem.
A ja opublikowałem to na naszym fanpage'u z okazji Walentynek.
A przecież miłość Stefana i Moniki widać jak na dłoni.
Dobra. Powiem wam, jak zrobimy. Chodźcie.
- [lekka, zabawna muzyka] - [ksiądz szepcze]
Podpisze się pani na kartkach pożegnalnych?
Oczywiście.
Za chwilę zaczynamy piknik. Jest pani gotowa?
[pogodna muzyka dla dzieci]
♪ Ryby żyją w głębinach Ptaki fruną po niebie ♪
♪ W niedostępnych gęstwinach Miód wsuwają niedźwiedzie ♪
♪ Wszyscy razem żyjemy Każdy swe miejsce ma ♪
♪ Razem dom budujemy Każdy o niego dba ♪
[muzyka w oddali]
- Przepraszam, koleżanko. - [„V Symfonia"]
Słyszałem o pani decyzji w sprawie nauczycielek.
Przyznam, obawiałem się o panią,
myślałem, że pani jest zbyt wrażliwa na to stanowisko.
Że będzie pani myślała o ludziach, nie o wynikach.
Cieszę się, bardzo, że zrozumiała pani, że wynik jest najważniejszy.
Wynik. Nie ludzie.
Bardzo dobrze.
♪ Eko, eko, ekologia Co dzień tu w zielone gram ♪
♪ Co dzień tu w zielone gram ♪
[wiwaty]
[Monika] Dziękuję wam pięknie.
Witam wszystkich serdecznie
na pierwszym integracyjnym pikniku naszej szkoły.
[wzdycha]
Kiedy przyjęłam posadę dyrektorki,
obiecałam, że wprowadzę szkołę w XXI wiek.
Zapatrzona w przyszłość zapomniałam o tym, co mamy.
Jeżeli wejście w XXI wiek
oznacza pozbycie się najbardziej kochanych przez dzieci nauczycielek,
to ja wolę zostać w XX.
Nie przyjmuję waszej rezygnacji.
[emocjonalna muzyka instrumentalna]
Natomiast składam... swoją.
Na ręce was wszystkich.
[muzyka cichnie]
Myślę, że czas wrócić tam, gdzie moje miejsce.
Do dzieci.
- [radosna muzyka] - [Bożenka] Brawo!
[Bożenka] Brawo, Monika!
Moja kochana, Boże ty...
- Dziękujemy. - Ale im powiedziałaś.
Dyrektor może się teraz pocałować w du...
W co się może pocałować?
W duży palec.
Nigdy.
Ja podkreślam – nigdy się pani do tego nie nadawała.
Jest pani zwykłą, prostą nauczycielką.
Świetnie.
Nigdy nie oczekiwałam nic więcej.
[chłopiec] Szybko!
- [dzwonek telefonu] - Boże.
Nie pomogą doktoraty, kiedy człowiek chamowaty, nie?
O Jezu kochany...
- Halo? - [Ewa] Cześć.
Twoja oferta pomocy jest nadal aktualna?
[Monika] A gdzie jesteś?
[śmieje się] Niesamowite. Kto by pomyślał, no?
Kto by pomyślał? Taki mały kanalik.
Pierwsze filmy komórką kręcone, i bach!
Sto tysięcy obserwujących!
I to tylko z jednorazowej transmisji. Niesamowite.
Ale nie martw się, Enzo, już cię samego nie zostawimy.
Jeden podpis i team najlepszych specjalistów w branży
plus streaming na cały świat jest twój.
- Nie. - Słucham?
Paragraf siódmy, punkt trzeci, podpunkt C.
„Redakcja odpowiada za ostateczny kształt i wydźwięk prezentowanych treści".
Ale to przecież tylko taki zapis pro forma.
Tak naprawdę ty przynosisz pomysł, my go tylko redagujemy.
A punkt o zakazie konkurencji?
A chce ci się dalej prowadzić ten swój kanalik?
Spoko, wynagrodzimy ci to finansowo.
- Pięknie to brzmi, ale... - „Ale, ale". Enzo!
Pomyśl! Wrócisz na szczyt.
Kobiety, ścianki, imprezy. I ty.
Ty, stary. Miliony osób wpatrzone tylko w ciebie.
Nie tego chciałeś?
Sam się dziwię, że to mówię, ale...
nie.
Lubię to, co mam.
Co?
[cicho] Jak to? „Lubię to, co mam"?
[śpiew ptaków, szum wody]
Cześć.
Pomogę ci.
Ze względu na Antosia.
A nie boisz się już, że ukradnę ci Enzo?
[spokojna muzyka]
Przepraszam, nigdy nie chciałam ci zaszkodzić.
Po prostu myślałam, że może Enzo to moja szansa.
Ze sztuki trudno wyżyć,
a ja mam spore długi i dziecko na utrzymaniu.
Naprawdę robiłam wszystko, co mogłam.
Zaciągałam kredyty, grałam w karty...
A raz to nawet...
Raz to nawet prawie wyszłam za bogatego kolesia od nawozów.
[Monika prycha]
To nie było to, co łączy ciebie i Enzo.
Czyli co?
Miłość.
Mamo, co teraz?
- Ach! Chodź tutaj! - [Monika] Teraz się wami zaopiekuję.
O nie, kochana. Ty masz jutro ślub i swoje zmartwienia.
Ślub odwołany.
A teraz mamy ważniejsze rzeczy na głowie.
Musimy znaleźć wam mieszkanie.
[Monika] Chodź, młody, pomożesz mi.
- Leć. - [Monika] Bo ta walizka taka ciężka!
[nastrojowa muzyka popowa]
[sygnał powiadomienia]
[muzyka cichnie]
Cześć, kochanie. Co tu robisz? Nie miałeś jechać wczoraj?
Długo myślałem i...
chciałbym zostać jeszcze na trochę, jeżeli mogę.
No, oczywiście.
Bardzo przepraszam cię, mamo.
Bazyli, ciebie również.
Było mi bardzo głupio i wstyd,
że nie ma mnie tutaj na miejscu, przy mamie.
Bardzo ci dziękuję za to, co robisz.
Zgoda?
No.
Wchodzimy? Na co czekamy?
Na to, aż tym razem opamiętają się moje dzieci.
[Damian się śmieje]
- No, dobre. - [śmieją się]
[Monika] Jakoś dziwnie jedziesz.
Nie, dlaczego?
Co to za knajpa?
[Jacek] Co to za knajpa?
No... Specjalna taka, wiesz...
- Coś kręcisz. - Nie, naprawdę.
A gdybym chciała wrócić do domu?
Pff. No...
- Jacek? - No?
Co się dzieje?
Nic się nie dzieje.
Po prostu...
nie odwołałem tego ślubu.
Co?
[przejmująca muzyka instrumentalna]
Gdzie ty mnie przywiozłeś?
Rajstopy? Przecież ty nienawidzisz rajstop.
Nie odwołałeś ślubu!
Przestań się oszukiwać. Nie potrafisz bez niej żyć.
A jak nie chcesz się żenić, to sam to sobie odwołaj.
[muzyka cichnie]
Chcesz zacząć?
Nie. A ty?
Marzę o tym, żeby być ojcem.
A ja nie jestem gotowa, żeby być mamą.
[muzyka organowa]
[ciche rozmowy w tle]
- [Antek] Nudzi mi się. - Co?
- [Antek] Nuda. - [dzwonek kościelny]
[muzyka organowa cichnie]
Czyli to koniec?
[spokojna, smutna muzyka]
Odwołujemy ślub?
Na to wygląda.
Czasem trzeba odpuścić.
Przynajmniej próbowaliśmy.
Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Mimo że musimy się rozstać, i tak będę cię kochał.
- [muzyka organowa] - [bijące dzwony]
[muzyka cichnie]
[„The Entertainer" w wersji organowej]
[ksiądz chrząka]
[muzyka cichnie]
No dobra. Zaczynamy.
[Jacek] Ale nie...
Powiedziałem: „Zaczynamy".
[romantyczna muzyka gitarowa]
[ksiądz] Chodźcie, aniołki.
[wiwaty i brawa]
[Wiesiek] Moment!
Moment!
Już jestem!
- Zdążyłem! - [śmieją się]
Sorry. Samochód padł.
[„Masz weselny" Mendelssohna]
Antek, chodź.
[muzyka cichnie]
Siadajcie, proszę.
Miód...
jest najwyższą formą doskonałości w świecie zwierząt.
[pogodna muzyka gitarowa]
W świecie ludzi miodem jest...
miłość.
Czasem przychodzi niespodziewanie.
Patrzy się komuś w oczy
i od razu wiadomo, że to jest właśnie to.
Nie jakieś zwykłe zauroczenie,
tylko prawdziwa miłość.
I wtedy to jest właśnie to.
Miłość
do potęgi.
Wasza miłość.
[muzyka narasta]
[chrząka]
[w oddali śmiechy i rozmowy]
Gratulacje, Monika.
- [Monika] Dziękuję. - Naprawdę z całego serca.
- [Enzo stęka z wysiłku] - [Antek] Oj, oj!
I mam dla was prezent.
To jest test na ojcostwo.
Nie otwierałam go, więc...
Ja też go nie otworzę.
Antoś to mój syn.
Niezależnie od wyniku, co?
[Enzo] Ooo!
Dziękuję.
[odgłosy aparatów]
Aleśmy to pięknie wymyślili.
[ksiądz chrząka]
To znaczy chciałem powiedzieć: ksiądz proboszcz pięknie to wymyślił.
Ale musi ksiądz proboszcz przyznać, że przy moim udziale i pomocy...
[muzyka gra dalej]
[快樂的流行音樂]
[恩佐]經常愛 意外發生。
當你不知道的時候它就來了 並暫時改變你的整個生活
進入一部充滿浪漫場景的電影。
喜歡這個。
[按鈴]
莫妮卡已經說“是”， 但我想再做一次，
應該如此 - 沒有攝像頭，沒有風扇 以及數以百萬計的眼睛盯著我們。
我的第一個計劃沒有成功。
[開心地笑]
另一個失敗了。
[馬特和金的《我們走吧》]
[努力呻吟]
- 下一個失敗並不是我自己的錯。 - [吠叫]
天啊，多可愛啊！你好！
莫妮卡！
這也不是最好的。
[音樂繼續]
-至少。 - 太棒了。
[汽車啟動的聲音]
我試過了。
但有時生活會為你安排 完全不同的計劃。
[莫妮卡]晚上好。
- [關門聲] - 幾乎總是與你的不同。
- [恩佐大喊] - [莫妮卡笑]
[音樂漸弱]
[莫妮卡高興地尖叫]
- 斯蒂芬？ - 恩佐。
你認為它最終會起作用嗎？
我邀請了莫妮卡的所有親戚。 這次就完美了。
先生們，還沒有，等一下。
[柔和的樂器聲]
[房間裡的噪音]
[導演]我還是會 他請同事們多留一會兒。
孩子們離開了。
因為我們還有一件事要做， 我認為最重要的。
我邀請記者。請繼續。
[手電筒]
這次新聞發布會 是某個階段的結束。
我已經做出了決定。是的。
請不要阻止我，上帝禁止。
好吧，我要退休了。
[房間噪音]
Grabarczyk 女士將取代我。
[掌聲]
是的，請。
請不要忘記這是我的學校 我會關注你的。
[小聲笑]
我們也愛你。
[大聲笑]
- 來吧。簡短而簡潔。 - 不像它的前身。
作為新校長...
我夢想著 將學校帶入21世紀。
新思維，新行動。
說實話。 我從來沒有覺得自己已經準備好了。
[房間裡的動靜]
[輕柔、有節奏的吉他音樂]
也許她吃了什麼東西。
[帶口音]抱歉。 我們應該玩多少？因為沒有付錢。
請。
莫妮婭最近表現不佳 有點奇怪？
- 多麼奇怪？ - [Andrzej] 她煩躁嗎？
- 她參加了聚會嗎？ - [恩佐哼了一聲]
- 多睡一點？ - [恩佐]也許是壓力？
或者中毒。
或者過度勞累。
或者...
她懷孕了嗎？
沒有。
[恩佐]是嗎？
[安靜，遠處有狗吠]
這是否意味著你...？
嗯...是的，嗯。
我不知道。我想是的。
但是什麼時候？
沒關係。
[恩佐]此時此地才是最重要的。
-你在做什麼？ - [恩佐，咕噥著]沒什麼，沒什麼。
[點擊]
[浪漫流行音樂]
[莫妮卡輕聲笑]
你願意成為我的妻子嗎？
我知道它並不完美......
[激動地吸氣]
是的。確實如此。
[笑]
[遠處的道路聲音]
我無法想像
讓其他人與我站在一起 在祭壇上作為見證人。
你是什麼，想在教堂結婚？
當然。
你知道你會需要它 洗禮或堅振證書？
我當然知道。那又怎樣？
我可以在哪裡獲得此類證書？
- 在教堂裡。 - 嗯。
你會跟我一起去 到我們以前的教區......
哦不。
[兩人]維克托神父。
- 維克多叔叔。 - 你認為他還在工作嗎？
[輕柔、有趣的音樂]
沒有。
別這樣看著我。
-安德魯... - 不。我不會和你一起去任何地方。
- 嘿！ - 沒有。
安德魯！你不去看你叔叔嗎？
[走廊里傳來的喧鬧聲]
坐下。
聽著，我不會佔用你太多時間。
我想說 我期待我們的合作。
我們彼此很了解。 這就是為什麼我不想惹麻煩，
僅幫助您解決問題。
如果您有任何疑問，那麼...
什麼時候會有關係培訓 電子期刊更新？
最好的辦法是聯繫 Basia 女士。
她正在休產假。
那就這樣吧 這週我會處理的。
我提交了對時間表的更正， 但不包括在內。
最好向娜塔莉亞報告， 致秘書處。
但是娜塔莉亞明天就要生孩子了。
來吧。娜塔莉亞分娩。
然後我會進行這些更正。
如果還有其他問題...
[鈴聲]
好的，我正在等待您的消息。
我進來時你不必起床。
掉在我的腿上。
[平靜的音樂]
菠菜。它含有大量的鐵。
爸爸，來吧。
還有蘆筍。
不，我知道你不喜歡 但他們非常健康。
還不確定。
好了，現在你必須照顧好自己。
我很高興 你並不孤單。
橙色。你臉色蒼白。 你感覺還好嗎？
嗯。
反正你也不太高興。
我只是很高興 我對這個信息感到驚訝。就是這樣。
[亞歷山德拉嘆了口氣]
- 你感覺怎麼樣？ - 我兒子從芝加哥飛來。
事實上，已經是這樣了。 你會過來吃晚飯嗎？
-當然。 - 當然。
歡迎。
[輕輕嘆息]
[緩慢的管風琴音樂]
[媽媽1]第一次？
我們仍然很興奮。
[幽靈般的笑聲]
[媽媽2]來吧！
冷靜！冷靜下來！ 我現在就把你交給那位女士！
他們說兩歲的孩子是最糟糕的，對嗎？
三歲孩子是一場噩夢！
[邪惡的笑聲]
我想 懷孕是難以忍受的。
[大喊]
莫妮卡！
[恩佐和寶寶在一起]莫妮卡！
- [鍵盤敲擊] - [莫妮卡嘆了口氣]
你還在工作嗎？
[耳機中傳來的音樂]
斯特凡。
[笑]嘿。
我已經訂購了五本育兒書籍，
一套奶嘴和一個犀牛牙膠。
你知道有兩種類型 安撫奶嘴，
白天和黑夜？
你覺得這個……泰迪熊怎麼樣？
訂購？
[邪惡的管風琴音樂]
[音樂漸弱]
[能量流行音樂]
[咂嘴]
嘿！這是你的恩佐！
今天你不會在賽道上看到我了， 在集會或研討會上，
因為今天，親愛的，
我們會討論一些更重要的事情。
每個人都可以擁有更有價值的東西 比勞斯萊斯掃尾車
或者布加迪la voiture noire。
法拉利為名人量身定制 他們甚至要等兩年，而你...
你可以馬上得到它。這是...
安全！
我們向您展示波蘭的第一個， 甚至可能在世界上......
兒童座椅排名 用於跑車。
[音樂漸弱]
[鳥兒歌唱，樹木沙沙作響]
親愛的，請穿上。
我特地為你做了肉末。 您可能很懷念波蘭美食，不是嗎？
[笑]是的。我的意思是...
每天 查尼斯和我盡量不吃肉。
嗯。你妻子一定是一位出色的廚師。
[咂嘴]
保姆管理我們的房子。 查尼斯回去工作了。
[阿格涅斯卡]嗯。
- 孩子們呢？ - [達米安]非常好。
真的非常好。 我們對於在家上學是認真的。
嗯...
莫妮卡是一名老師。
- 還有學校的校長。 - [莫妮卡笑]
哦！
- 恭喜。 - 謝謝。
- 恩佐，你做什麼？ - 開車。
哦！所以你和巴茲爾一起工作？
- 不，恩佐有他的…… - [打斷]是的，我們一起工作。
[達米安]嗯。好的。
我也是 我獲得了晉升。
項目管理中的數據分析
在一家大型審計公司 在舊金山。
-哇。這樣的會計師？ - [巴茲爾大笑]
恭喜你，親愛的。什麼？讓我們乾杯吧。
因此 我們必須向西移動。
媽媽，也許這是最好的時光 你想加入我們嗎？
呃...我們會考慮一下。我們會考慮一下。
[遠處的對話]
也許是咖啡？
我知道這房子裡的咖啡在哪裡。
請坐一會兒。
讓我們進入正題吧。
我們正在出售該房產， 媽媽要去美國和我們一起，嗯？
這一直是我們的計劃。
反正這裡也沒什麼可做的， 並會幫助我們照顧孩子。
這是每個奶奶的夢想。
[輕柔、緊張的音樂]
但是...
我想還沒決定吧？
Ola 還沒有決定。
你真的認為 我不明白你的意思？
我媽媽有錢。
而你她...
使用。
除非你有 有更好的東西可以提供嗎？
我會幫助我媽媽。
想一想。
[憂鬱的流行音樂]
[低沉的談話]
[莫妮卡]但這很好。 [笑]
太棒了。
過來一會兒。
[恩佐]發生了什麼事？
[莫妮卡]讀這個。
“妊娠測試呈陽性
很可能是口授的 荷爾蒙失衡。
原因可能是 多囊卵巢綜合症，
或高泌乳素血症。
這是催乳素分泌過多。
這種激素濃度過高 可能會抑制排卵”。
這是什麼意思？
[輕柔、憂鬱的音樂]
我沒有懷孕。
但你根本就沒有？
[輕聲哼哼]要么你是，要么你不是。
我不是。
一些荷爾蒙問題。
現在怎麼辦？
什麼都沒有。
我們的計劃是什麼？
[輕聲哼哼]
[歡快的音樂]
嗯，它仍然是最新的。
[莫妮卡大笑]
我們要盡快結婚嗎？
-[笑] - [歡快的流行音樂]
如何？
等等。
[Jacek] 那是一個時刻 大約 15 分鐘前。
哇。嗯，很漂亮。貝利西瑪。
- 進展很快，是吧？ - 嗯。
- [女]這是你的第一家沙龍嗎？ - 是的。
有時候男人就是這樣 遇見真愛，
一下子全部完成 它應該很合適。
是嗎？在我看來 你對每個客戶都這麼說，嗯？
[笑。]這樣的工作。
- 準備好。我在車裡等著。 - [莫妮卡] 嗯。
很好。
[笑]
[音樂漸弱]
[教堂的鐘聲響起]
[恩佐]表演。你想出了一些辦法。
[恩佐咕噥]
[Andrzej]叔叔！
[恩佐]我們來這裡是為了...
[生氣]我知道 你為什麼來。
您在這次訂婚上花了很多時間。
- 我們已經等了一年了。 - [斯塔澤克]我查過了，神父……
-哦，安德魯！ - [輕音樂]
- 斯蒂芬！ - 是的。
我們上次見到你時你... 不，對不起……好吧，就像這樣。
已經很大了。但那是很久以前的事了。
我抓住了你， 當你喝著聖餐酒時。
斯塔西婭，這不是那個。
葡萄酒是託卡斯基的兒子撿到的， 這是特卡奇克家族的兒子。
也許吧。抱歉，我一定是搞錯了。
沒關係。
我們決定...
“蜜蜂很小 在飛行生物中。
但是她的果實 在糖果中佔據優先地位”。
[蜜蜂嗡嗡聲]
教區牧師想說 上帝的每一個創造物
有工作要做。
[恩佐]是的。
好吧，既然你來定居， 讓我們解決這個問題吧。
首先，婚禮將在這裡舉行。
-但是... - 在我們出生的教區。
- 每個人。 - 是的。確實如此。
是的。
第二...
我知道你還有未竟的事業。
你還記得伊芙嗎？
夏娃？
夏娃！
- 伊芙？ - 伊芙。
哦！夏娃。
我當然記得。
記得。
我們必須讓她回到教會的懷抱。
自從您的會議（容我們說）以來
她的生活變得更糟。
一切都從你開始， 所以你應該結束這個問題。
你無法建立新的幸福
沒有彌補過去的罪過。
- 當然，我應該把它寫下來嗎？ - 並分享。
[嘆氣]那又怎樣？
我想你已經知道一切了。
你知道該怎麼做。
如果你不解決它， 我將無法嫁給你。
不。那又怎樣？
你知道該怎麼做，不是嗎？
我邀請您喝接骨木茶。
- [Staszek] 它消失了。 - 拜託。
但請不要忘記先生們 讚揚我們的粉絲專頁。
當然是我們教區的粉絲專頁。 這非常重要。
你說“喜歡”。 這就是我要說的。
對不起， 它只是自發地出現。
[惱怒]繼續堅持下去，Staś。
- [Andrzej] 什麼 Ewa？ - 我不知道。
你不記得了 過去幾年你都見過誰？
我當然記得。
大致如此。
可能有不止一個夏娃。
有多少人？幾個？
十幾個左右？
更多？
你必須告訴莫妮卡。
你為什麼不這樣做？
[輕鬆有趣的音樂]
我一生中從未有過！ 我不會為你出賣自己的！
-拜託，你是我的哥哥。 - 斯蒂芬.這就是原因。
長大。
事情是， 我們遇到了一個障礙。
[Jacek]好的...你明白這些嗎？
-什麼都沒有。 - 好吧，說吧。
- 重點是... - 這個障礙是我的。
是的。請發言。
朋友。
顯然有問題 我需要在婚禮前解決這個問題。
問題的名字是 Eve。
但我真的不知道 Eve 你的意思。
[低聲笑]
親愛的，我知道，有點尷尬， 抱歉，我覺得自己很蠢。
你不能嘗試另一個教堂嗎？
沒機會，我們被燒死了。 和他一起或者根本不在一起。
即使給教皇打電話也無濟於事， 因為叔叔，我指的是維克托神父，
不會放手。
我猜...
已經沒有什麼可以留給你了 如何列出清單
你的全部 以前的朋友，名叫埃瓦。
[平靜的流行音樂]
您一定在旅途中。
嗯。尋找那個人。
- 如此充滿愛的環波洛涅自行車賽。 - 沒有。
- 親愛的，明天你願意跟我一起去嗎？ - 嗯...
我會去。
- 你有學校。 - 我沒什麼可做的。
[歡快的流行音樂]
[恩佐嘆了口氣]
[巴茲爾]你知道那是什麼。
我知道。給莫妮卡的車。 像嫁妝之類的東西。
這是最珍貴的東西 我有。
- 明白了嗎？ - 是的，是的。
莫妮卡不想說 出了什麼事，但我相信你。
你有。
像照顧我的女兒一樣照顧他。
[恩佐]當然。
嗯...我的。 [咂]
哦...是嗎？
[Bazyli]哦，你走吧。
好吧。來這裡。
照顧他，好嗎？
- 他和我在一起會很安全。 [笑] - 是的。我想。
來吧。還有一件事……我們出發吧。
快點，不然他們會等我們的。
[快樂的流行音樂]
[吠叫]
[馬嘶聲]
[音樂漸弱]
我們一定能在這裡找到這位藝術家 Ewa 嗎？
她在社交媒體上發布了一條帖子， 他在這裡舉辦展覽。
這可能是該地區唯一的地方 您可以在那裡租一個房間。
如果是她就夠了 他會簽署一些東西，
我們必須帶她去見維克托神父嗎？
但你現在不能 一切都留給我
然後離開！
不是我的錯， 說明你不知道什麼是街頭藝術。
街道...？那麼請 向我解釋一下它是什麼。
親愛的，你為什麼緊張？ 這沒有意義。
- 我的藝術並不適合所有人。 - 不？我得重做！
現在這個地方將會有特色， 會吸引新人。
我的工作並不適合所有人。 她就像...
- 恩佐？！ - 伊娃！
你在這裡做什麼？
我在找你。
- 這是你的車嗎？ - 想搭車去某個地方嗎？
當然。而你還有 兒童座椅。太棒了。
你能幫我拿行李嗎？
多漂亮的車啊！
[輕鬆有趣的音樂]
[伊芙]拜託。
那又怎麼樣？你離開我？是嗎？
不，你在做什麼？
[Eve]見到你我並不感到驚訝。
有一段時間我一直覺得我們會見面。
隨便你怎麼稱呼它 機會，命運，運氣，
但我知道這會發生。 星星告訴我的。
最近我什至夢見了你 你真是哇！
我可以問你一件事嗎？
您還住在華沙嗎？ 因為這就是我們要去的地方。
我將舉辦一個展覽。變得心煩意亂。 希望一切順利。
如果是這樣，我們會待幾天。
但是安托斯一定喜歡它。 這是最重要的。
- [Enzo] 你不後悔嗎？ - 關於什麼？
- 關於我們。 - 我不知道你的意思。
你累了嗎？ 我會開車。我可以。
-[消極地咕噥] - 或者不，更好。我知道！
沿途有一家旅館。 我的朋友告訴我這件事。
-我會在互聯網上找到它...... - 我寧願呆在家裡。
[嘆氣]我知道，恩佐。我也是。
但是看看他們。
我們該休息了。
[鄉村音樂]
抱歉。
不幸的是什麼呢？
我們沒有兩間可用房間。
我已經對發生的事情感到害怕了。
家庭套房。 兩間臥室，一間浴室。
家人。那麼我們就必須接受它。
你願意幫我們付錢然後我們就和解嗎？
當然。
我沒有拿卡。
請。
噓
[低聲]我先洗澡。
-聽著... - 噓。
[阿尼婭]來吧。
[輕音樂]
我會睡在哪裡？
也許沙發上就是你， 我將把這兩把扶手椅組合起來。
只有一個晚上。
你必須告訴莫妮卡有關夏娃的事。
我知道。
-也許我最好這樣做？ - 沒有。
首先我會和 Ewa 談談， 我會跟她解釋一切，然後...
我會給莫妮卡打電話，好嗎？
- 協議？ - 當然，成交。
好吧。我去買一些額外的床上用品。
[音樂漸弱]
夏娃！
[漢蘭達音樂 以及遠處傳來的歡樂聲]
[振鈴信號]
[嘆氣]
很高興您打來電話。
你知道什麼了嗎？
[恩佐]快完成了。
我們明天早上就回家。
[玻璃破碎的叮噹聲，笑聲]
[莫妮卡]你在哪裡？你好，斯特凡！
你好！我聽不到你說話。
[漢蘭達音樂]
[大喊] 我們必須住在酒店！
一些地方樂隊的節日 正在電視上。
阿尼婭，把它關掉！
我會給你回電話的！再見！
[恩佐]對不起。
[歡呼，跺腳]
[伊芙]注意！
[乾杯]
[歡呼雀躍]
恩佐！
[恩佐]來吧。對不起。
[Ewa]加油，米哈爾！
[恩佐]你需要呼吸一下空氣。
- 但這裡很漂亮！ - [嘆氣]來吧。
這是最浪漫的地方 我在哪裡！
- 很好。 - 多麼美麗！
- 多麼浪漫的半夜散步啊！ - 美麗，是的。現在，來吧。
- 你至少願意和我跳舞嗎？ - 伊娃...
來吧，恩佐。至少一支舞。
你在做什麼？
恩佐，你記得我們有多棒 然後在這個湖邊？
- 來吧！ - 伊娃...
-我告訴你一件事，好嗎？ - 嗯？
- 不要告訴任何人。 - 好的。
- 是嗎？ - 是的。
- 你保證不告訴任何人？ - 我保證。
好吧，那是...
我並不為你感到難過，
但安托斯是你的兒子。
[平靜的吉他音樂]
噓
什麼？
不過沒關係。
沒關係，因為... 宇宙真是奇妙。
哇！
好的。
[呼吸粗重]
[Ewa 像狼一樣嚎叫]
[Ewa]早上好，親愛的！ 但我睡得很好！
昨晚是一個瘋狂的夜晚。
嗨，太陽。你的蔬菜在哪裡？
我帶你來。
[恩佐]現在怎麼辦？
早餐。
你為什麼不告訴我？
關於早餐？
哦！因為...我不想要你 強迫任何事情。
這是我的選擇，我的決定 我對你並無怨恨。
您住在華沙哪裡？
我送你一程，但你明天跟我一起來 對一位牧師說，然後你向他重複一遍。
給牧師？
我會向你解釋一切， 盡快離開。
沒辦法。吃得匆忙 導致胃潰瘍。
- [波蘭廣播音樂] - [Wieśiek] 今天老闆沉默了。
並不是說老闆是這樣的......
特別健談，不是嗎？但今天呢？
嗚嗚……好安靜。
老闆發話了！
哦！
老闆聽到了發生的事情 帶著古克曼的憤怒？
- [手機鈴聲] - 我們為他挖掘了什麼？
他在車庫裡抓住了他的妻子和...鄰居，不是嗎？
她猛烈地踩油門， 這通常是一個濕點。
所以這是關於奶奶的。我知道。
我覺得她有點 老闆，她不是你的對手。
該死的，維西克！
你可以做一些工作， 而不是我在這裡...？
我可以。
我怎麼能不，我怎麼能？
[恩佐敲屋頂]
你跟我一起去。
為什麼？
沒有什麼愚蠢的 你沒想到。
你怎麼能懷疑我呢？
Ewa，這輛車是......
停下來！這只是一輛車。
不說話。下車。
-請。 - 好吧，但是你可以在車站給我買點東西。
恩佐。
如何？
酷。
讓我們看看你怎麼樣。
[高興地嘆息]Bosco！
- 是嗎？ - 嗯...
[恩佐大笑]
我需要 psi-psi。
那就走吧。
[背景對話]
你臉上有什麼？
- 你不在車裡嗎？ - 埃瓦夫人派我去買冰淇淋。
- [汽車啟動的聲音] - 堅持住！
[有趣的音樂]
[像狼一樣嚎叫]
寶貝，你想去哪裡？ 我們甚至可以終結世界。
去歐洲！
你願意嗎 去墨西哥還是去非洲？
記住夢想 他們沒有限制，朋友。
你把它落在車裡了。
給我你的。
- [Antek 嚎叫] - [電話鈴聲]
[嘆氣]我們現在不回复。
[手機鈴聲]
等等，Antek，莫妮卡阿姨打電話來了。
嗨，莫妮卡，您正在使用免提通話。
這是 Ewa 和 Antek。
嗨，我是安東尼。
Antek也向你喊“嗨”。
親愛的，我們很快就會見面 我希望我們彼此喜歡。
[莫妮卡]對不起？
嗨，我是 Eve，請留言 請記住：宇宙聽到了你的聲音。再見！
[鳴喇叭]
上車吧，我們還要等多久？
不會開車？
哇！
順便說一下，莫妮卡向您致意。
-什麼？ - 我和她談過。他正在等我們。
願她準備點吃的， 因為我超級餓。
- 你呢？ - 我也是。
我會這麼說：不是 我開過的最好的車，
但它絕對是前五名。
有潛力。
什麼，親愛的？玩得開心嗎？
[Eve]世界屬於我們，記住。
[鳴喇叭]
你怎麼樣，羊！？
- [恩佐]請係好安全帶。 - 你見過他開車嗎？
哦！回到我告訴你的事情。
看，就是這樣
成為一名勇敢且富有創造力的藝術家 在這個瘋狂的時代。
我想你明白這一點，因此 我不能回家
或留在城市的任何地方。
- 那麼你的計劃是什麼？ - 呃...計劃？
[音樂漸弱]
-我找到你了！ - 什麼？
那又怎麼樣？我在開玩笑。停下來。
但如果你問我， 那麼也許我們會去找那個牧師。
我從早上就開始思考這個問題 事實上這是一個非常好的主意。
因為是的：Antek 從未去過華沙，
我可以在首都 擴展你的...對不起。
你的藝術翅膀。
誰知道呢，也許甚至 做一些表演，開幕式......
啊！藝術種類如此之多。 [吸一口氣]
我知道。我一定會找到工作的。 我很好，所以...
此外，你終於可以 更好地了解Antek。
你知道，你們會花一些時間在一起。
[貝多芬《第五交響曲》的混音版]
[孩子們尖叫]
-發生了什麼？ - 他回來了！
校長回來了！
訪問過！
那我們走吧。
- 沒有。我們留下。 - 是的。
我們將在這裡播出。
- 我們會看守你的辦公室。 - 是的。
來吧，我們走吧。
- 你不想讓我在這裡弄濕你...... - 來吧！
來吧。
但是你不明白嗎，莫妮卡？ 我不明白...
- 他會向我們復仇。 - 好吧！
- 別擔心，他可能已經忘記了。 - 是的。
- [莫妮卡]早上好。 - 早上好。
我們可以單獨呆著嗎？
- 是的。 - 是的。
- 導演先生... - 策展人。
[“貝多芬第五交響曲]
- 控制？我剛開始工作。 - 這就是原因。
在這種情況下 也許我會告訴你我的計劃。
我非常清楚 到哪裡去尋找缺點。
只要記住我的前任 忽略了幾個重要的方面...
我對未來感興趣， 不是過去。
是時候進行重組了。
[“貝多芬第五交響曲]
校長女士。 導演先生...策展人。
[莫妮卡]有什麼問題嗎？
瑪麗西亞夫人不得不離開。 她一定是中毒了。
您有空位嗎？
那麼我將接替瑪麗西亞夫人。
堅持住。
管理層從什麼時候開始進行換人？
從現在開始。
[歡快的音樂]
好吧，誰能告訴我蜂蜜是什麼樣子？
- 卡羅萊納？ - 它是黃色的。
黃色。好的。我們已經有了。還有什麼？
哦不，稍後再說。
- 是嗎？ - [學生 1] 粘粘的。
粘性。涼爽的。我們保存。
- 那還會是什麼？ - [學生2]可愛。
導演，我...
抱歉，你應該是 星期一，對嗎？
- [男人] 是的。 - 直到星期一。謝謝。
好吧。我們已經報名了，對嗎？ 黃色還有什麼？
[鈴聲]
很高興見到你。 我們需要談談。
這是關於我的艾倫的。
他非常有才華。例外。
那麼我相信 還沒有得到足夠的重視。
他沒有帶回家一個高五。
嗯，是的，因為在一到三年級 我們不使用經典評分。
- 伙計們！ - 我怎麼知道它是否是最好的？
我為艾倫擔保， 艾倫是一名優秀的學生，
但是抱歉，這裡不是這個地方 沒時間談論這個。
- 請最好明天來。 - 打擾一下。主任女士。
- 保險公司的檢查。 - 控制？現在？
[老師]哇！ 莫妮卡，這是怎麼回事？
- 館長開始巡視。 - 我們會在這裡得到它。去。我們能做到。
孩子們，請坐下！清理！坐下！
-[口哨] - 安靜！
我建議我們可以 他們有點兜圈子……
[“貝多芬第五交響曲]
你有什麼結論嗎？
我們通過檢查了嗎？
我今天只是在探索舊垃圾。
明天開始檢查。
抱歉。
- [耳機中傳來音樂聲] - [Ewa]莫妮卡！
莫妮卡！
莫妮卡！很高興終於見到你了，
因為你知道，親愛的， 就像我們第一次見面一樣，
就好像我們已經認識很久了。
恩佐告訴了我很多關於你的事情。
- 是嗎？ - [伊芙] 嗯。
但他不想中途停下來，
這樣我們就可以 從我們這裡給你買一份小禮物。
- 來自你？ - [伊芙] 嗯。
安東尼. 5年。很高興認識你，阿姨。
嗨，安東尼。
太棒了，寶貝！
[嘆氣]你的房子多漂亮啊！
我們到達時您不必清理它。 親愛的，我會幫助你。
謝謝你，恩佐，照顧他。
而我...
我要喝點咖啡。
[增加音樂]
[伊芙]哇！
我想你忘了告訴我一些事情？
[咖啡研磨機噪音]
- 水。 - [東方音樂]
我是水
我是一條溪流。
[伊芙尖叫]
我認為你有 氣場有些封閉。等等。
這個小奇蹟鋪平了道路 真正的清潔能源。
思維模式， 所有這些......我很抱歉。
我主要處理自我發展 和精神指導。
我以為...呃。
一個...
我非常喜歡和你說話。 你們真是太棒了。
[Ewa] 親愛的，你到了嗎 你不應該去睡覺嗎？
- [Antek] 嗯。 - [伊芙] 好吧。
親愛的...
我們可以在哪裡躺下？
謝謝你讓他們 住那幾天。
[莫妮卡大笑]
你有護髮素嗎？
在最上面架子的櫥櫃裡。
謝謝！
你不必這樣做。
很明顯， 她這裡沒人。
- 你們有無氟牙膏嗎？ - 沒有。
[失望地呻吟]
你為什麼不告訴我？
我不知道。
-你真的不知道嗎？ - [Eve]他真的不知道！
護手霜呢？
好吧。我自己會找到的。
[輕柔電子音樂]
[攪拌機噪音]
[Eve] 媽的……當然。
早上好，美麗的靈魂！
抱歉造成混亂， 但昨天是一個多麼美好的夜晚，
我有點瘋狂 我喝了太多半杯。
我很快就會把它清理乾淨， 別擔心。
你想要一些水果嗎？
或者也許我會對你做 咖啡有五種轉變？
不，謝謝。
你知道Antek晚上睡不著覺嗎？
整夜翻來覆去。
最後，他去叫醒恩佐。
在這裡的感覺真好 就像家一樣，對吧？
確實如此。
- 嘿。 - 嗨，親愛的。
-早上好！ - 早上好。
您想要橙子還是咖啡？
-哦！當然是咖啡。 - 我會為你做的。
[平靜的流行音樂]
你不冷嗎？
-什麼？ - 你不冷嗎？
啊！
對不起，我已經有了 我一直感到溫暖。
我可以站在房間中央 完全赤裸，
無論如何我都會全身出汗。
你知道這是怎麼回事，熱血沸騰。
是的。
請稍等一下。
親愛的...
我打電話詢問我們的婚禮場地。 我們兩天后就能到達。
在安巴拉薩。在沃維卡街。
靠近沃維卡？
- [莫妮卡] 嗯。 - 在沃維卡？！
[嘆氣]我去過那裡一次 與某個畫家。
精彩的故事。我沒告訴你。
聽著。他給我買的 來自 Champagne 的全套香檳供應。
如此真實， 當我們喝酒的時候，還記得嗎？
我們為什麼不喝杯咖啡，嗯？
有杯子嗎？
莫妮卡，就在這裡 一切都錯了！
這就是為什麼在這裡 我感覺不到能量的流動。
這就是你今天早上腫脹的原因。
來吧，讓我來幫助你。
我們更換一切。別擔心。
哈！一切都是已知的。來吧，等等。
不，等一下。 我必須……準備好工作。
好吧，你會沒事的！
[莫妮卡咕噥]
我想幫忙。
[恩佐]我知道。
Ewa，穿好衣服， 我們現在必須離開了，好嗎？謝謝。
[音樂漸弱]
[嘆氣]
剛才我還不知道 我是否想組建家庭。
但是當我這樣看著他們時...
我不知道，我感覺有點......
[巴茲爾]什麼，嫉妒？
也許有一點。
我知道這種類型。
什麼？我的？
這個夜晚。
看起來無助、貧窮， 我不想強加，
明天她將和你丈夫一起飛往加那利群島， 為了你的錢。
- 早些時候在你床上…… - Wiesiek，你應該在車裡等。
- 天氣很熱，你想喝點水。 - [輕聲]停下來……
什麼？最終必須有人告訴她。
你把她帶到了屋簷下 一個帶著孩子的陌生女人。
如果這不是他的孩子呢？ 你有證據嗎？
[發出聲音]
聽著。
朋友的朋友有一個朋友的姐夫 是一名私家偵探。
好吧，Wiesiek，我們走吧。嗨，莫妮卡。
再見，爸爸。
- 我會把他的電話號碼發給你。他是個混蛋。 - 來吧。
謝謝，不需要。
[巴茲爾]你在看什麼？
[鳥兒歌唱]
[恩佐]我會向他解釋的 這是一個誤會，我們已經達成協議。
哇，這太漂亮了！
我會盡快幫助您。
我想和 Antos 共度時光 盡可能多的時間。
-但是... - 但是什麼？
最近的日子太瘋狂了。
但現在是恢復正常的時候了。
聽著。你永遠都會 他們可以信賴我，
但我愛莫妮卡，我要娶她。
好的。
安泰克。手。
我知道你已經成功了 解決所有問題？
是的。
不客氣。請。
[Antek]這裡真好！
[Eve]你喜歡嗎？
[伊芙安靜地]等等。
他們已經是這樣了 更多悔悟，你知道。
[輕鬆有趣的音樂]
你解決了嗎 你所有的問題嗎？
女兒？
[伊芙]讚美她。
我們決定...
我正在和伊芙說話。
永遠永遠，阿門。請發言。
是的，一切都已處理完畢。
- [恩佐]我們在這裡…… - [牧師]噓
女兒，請擴展這個想法。
恩佐照顧我們，
想要出現在 Antoś 的生活中， 他不知道其存在，
但這不是你的錯，這是我的，
以及他們寫的關於他的一切 在八卦門戶網站上，
這不是真的。
他是一個很棒的人。 請不要相信。
我很高興你吸取了教訓，兒子。
“一隻忙碌的蜜蜂 並從苦草中採集蜂蜜”。
這是來自聖經嗎？
不，這是一句民間諺語。
斯坦尼斯瓦夫...
作者未知。
一切都已完成， 那我們就不打擾你了。
不，抱歉。 我還想多說一件事。
嗯，恩佐就是這樣的 聖經中英俊的撒瑪利亞人。
他帶來了我們，給我們穿的，給我們吃的， 給了我們一個棲身之所
並允許他們住在他的房子裡 直到結婚那天，
他邀請我們參加 作為貴賓。
[伊芙高興地尖叫]
那我們走吧。
堅持住。
並非所有的錯誤都是年輕人的錯誤 可以撤消，
但你應該始終嘗試修復它們。
嗯。斯坦尼斯瓦夫，保存。
並分享。
明白了。
是的。
我和你在一起
比上次沒那麼不高興了。
然後我就可以正式 確認結婚日期。
三週後見。 哦，提醒你的兄弟。
關於什麼？
他已經知道什麼了。
記住他在看著你。
誰？上帝？
不。我們的教區牧師。
[輕鬆有趣的音樂]
我們走吧。
[Eve]好的，寶貝，我有空了。
哦！你是！
我現在必須工作。別進來 去工作室一會兒，好嗎？
- 好吧！ - 當然。
明天？
明天聽起來很棒。
[能量流行音樂]
恩佐！
嘿！這是你最喜歡的恩佐！
再次從椅子上下來。
今天的投票率稍差 讓我相信
我提出的話題 不方便
並不是每個人都做好了準備。
安全性。
也許天氣不熱， 不知何故特別有趣，
但必要且重要。
但別擔心。
我們不會談論他 只談理論上。
[有趣的音樂]
打破。
安托西亞，過來！
- 安東尼，拜託！等待！ - [Antek 笑]
不，螞蟻...過來！
嘿！
對不起，但我必須這麼做 由於...而終止程序
安東尼. 5年。很高興認識你。
因為他我才意識到
安全有多重要 並照顧親人。
安東尼...哎呀！嘿！
你想成為我的幫手嗎？
是嗎？
[輕柔的靈魂音樂]
你知道我的兄弟 愛上你了嗎？
- 不！ - 真的。
-他太可愛了！ - 甜的？它看起來很愚蠢。
- 不！ -在那頭髮裡？
嗨！
你來了！我們一直在等你。
您必須有正當的飲酒理由 我為特殊場合準備的香檳。
你可以給我驚喜。
特殊場合的普通香檳？
莫妮卡，對不起。
夏娃給了我一個驚喜。
是的，當然是夏娃。
[恩佐]拜託。
聽著。今天感謝...
一個獨特的巧合......
什麼巧合？ 感謝我們的安東尼。
是的，確實如此。
感謝安托斯 我錄製了我一生中最好的節目。
幾分鐘後 我們被 60,000 人觀看。
但最重要的是 進入安托西亞之前
收視率降至千以下。
-那麼恭喜你，親愛的。 - 謝謝。
安托西婭太棒了 到底用不著？
但他很高興。
如果她可以 賺幾分錢，何樂而不為呢？
你知道大學費用是多少嗎？
一個小時後 我收到了三份合作提案。
哦！四！實際上。 另一個剛剛到達。
我認為你不應該 立即接受所有人。
你是什麼？為什麼？
您想傳達什麼信息很重要。
如果你願意的話我可以幫你。嗯？
太棒了。
不，但一切都結束了！我們不談論工作。
- 結束了！ - [伊芙] 嗯。
抱歉。我需要躺下。 我累了。
但我們正在慶祝！
你們做得很好。
- 晚安。 - [伊芙]晚安！
[關門聲]
[輕柔器樂]
嘿！
她已經收拾好了我們的廚房， 也許是時候去臥室了？
[恩佐嘆了口氣]
哦，別誇張了。 她只是……想表現得友善一點。
你確定嗎？
你們彼此了解多少？
這是幾年前的一次短暫的風流韻事。
完全正確。
她為什麼來這裡？
[恩佐輕聲哼了一聲]
我覺得她並不真誠。
關於什麼？
在每個中。
安托西亞？
他是我的兒子。
你確定嗎？
[鳥兒歌唱， 遠處傳來車間的噪音]
[Aleksandra]這是會議嗎？
嗯，因為...我有很多工作要做。
這就是你不接我電話的原因嗎？
嗯，因為我現在有很多工作。
巴茲爾，我是不是冒犯了你？
我不知道，也許...
我感覺晚餐很不錯。
我一定會記住她很長一段時間。
真的。我有很多事情要做，而且...
到底發生了什麼？
[輕柔、憂鬱的音樂]
只是想知道...
也許我們還是應該放慢一點？
尤其是現在， 當你兒子到達時。
我不想讓你和他分開。
就是這樣。
但我不 沒有什麼反對時間共享的。
我會與您聯繫。
莫妮卡導演， 因為我想我可以這樣稱呼你
作為同事？
我很感激你願意 將學校帶入21世紀，
但不幸的是您的一些員工
保持衰老...
我會說 XIX。
我認為我們擁有一支優秀的員工。
-你這麼認為嗎？ - [莫妮卡] 嗯。
女士朋友， 我們都知道他是誰。
[“貝多芬第五交響曲]
完全缺乏理解 電子期刊的主題。
程序中的多媒體缺陷。
不使用視聽材料 在課外活動中。
沒有在線培訓。
最重要的是，他們不會說英語。
重組該設施 已經需要很長時間了，
董事會正在觀看
看看您是否會簽到 作為一名校長，
或者也許你是 只是一個電視名人。
[莫妮卡]嗯。
什麼也做不了？
我可以。
總有一些事情可以做。
朋友女士。 但老樹並沒有被重新種植。
老樹被連根拔起，
用電鋸切割 最好是碎片，
到麻袋裡，女士，到河裡！
就是這樣。
[火警]
[看門人]兩人一組出去！
出去吧！ 這裡很危險！出去吧！
請讓我走。
-[頭咳嗽] - [搖滾音樂]
局勢已得到控制。 [咳嗽]熄火。
幸運的是，我在場。
莫妮卡小姐，沒有人員傷亡 在學生或教學委員會中。
請不要感謝。
幫助他人是我的第二個使命。
[鬧鐘和音樂停止]
我們...因為...
傳感器在那裡根本不起作用！
你完全不負責任。 我已經告訴你這一點好幾年了。
別再欺負我了。
你總是挑挑揀揀。
這根本行不通。豌豆靠牆！
-等我！聖誕節！ - 這堵牆上有豌豆洞！
- 現在是“聖誕節”，對吧？ - 等等，哈！
- 請呼叫消防隊。 - 是的，校長。
謝謝。
- [充滿活力的流行音樂] - [Enzo] 今天就這樣。
明天將是關於人群的......
衰減器。
- 消音器。 - 是的。
- 消音器！ - 是的！
感謝您與我們在一起。你好！
嗨！
哦，看！有心人！
嗯，他們給我們送了愛心。
謝謝。我們搖滾，高五！
太棒了！
[手機鈴聲]
- 馬丁？ - [音樂漸弱]
這是什麼？
我們的...通知。
但我不是故意要解僱你！
最多發送 計算機培訓或英語。
莫妮卡...我們知道。
但是...好吧...
因為我們在門口聽。
我們無意中聽到的。
嗯，有時我們會這樣做。
- 我們無意中聽到了你和校長的談話。 - 是的。他是對的。
天哪... 我們當場就被詛咒了。
然後我不得不。
這些新傳感器變得瘋狂。
但後來情緒平息了......
[嘆氣] ...我們決定 我們不會給您帶來任何麻煩。
完全正確。你有你的計劃。你知道...
我們只是妨礙了。
- 我不同意。 - 莫妮卡。
學校需要發展。
- 我們已經接近退休了。 - 沒有。
你會發現，一切都會好起來的。
我們知道我們在做什麼。來吧。
- [學生噪音] - [憂鬱的音樂]
嗨，莫妮卡。
哦嗨！
我路過並順便進去了。 我想：我要看看你怎麼樣。
我怎麼樣？
好吧，我實際上在這裡搞砸了 堵車一個半小時，
詢問你爸爸怎麼樣。
最近有人沉默寡言。
我想知道是否可以 在那次晚餐期間，然後在我家
發生了一些我不知道的事情。
也許他搬走了，
給你 與達米安有更多空間。
嗯。
所以是達米安。
我不打擾。
-不... - 謝謝你，我走了。你好。
所有門戶網站都會寫到您的信息。 輝煌的三人組。父親、兒子和汽車。
我有一個商業提案給您。
- 我沒有被列入黑名單嗎？ - 我求你了。
花了一些時間， 這樣你就可以救贖自己。
[恩佐]還有愛麗絲？
他不再在這里工作了。 他們把她從漢堡搬到了上海。
你認為她忘記了？
恩佐。她不會忘記。
他現在擁有了 十萬名新員工，
所以現在 她正忙著做其他事情。
波蘭編輯部屬於我。
我有一個熱門歌曲要送給你。你聽到了嗎？命中。
達喀爾拉力賽。
- 嗬，嗬！ - 好吧！
預算呢？
天空是極限嗎？
什麼？
不，我要上樓去董事會。 我們會解決這個問題的。
我知道你一直夢想著這個。
保重。
[Marcin]讓開！
[高興地嘆氣]
[Antek]我正在變成這樣。
[Antek 正在吠叫]
[Antek] 而我...
- [恩佐]嘿。 - [伊芙]嘿！
[Antek] ...在這個！
- 我看起來怎麼樣？ - 很好。
只是漂亮？
我有一個重要的會議，我壓力很大， 我不是在談論我的恐懼......
你說我只是看起來漂亮？ 漂亮還不夠。
[低聲笑]
那……你能藉給我幾百嗎？
我的新卡已到達舊地址 現在我沒有幾百了。
我現在沒有現金。
哦不！太糟糕了！
但是你有一張卡。
[尷尬的笑聲]
怎麼了，我今天過得很愉快。請。
所以我休息一天， 你照顧孩子嗎？
好吧，記住我信任你 我們是一家人。
我們在工作中相處融洽， 我們也可以私下協商。
[伊芙]再見！
[關門聲]
那麼我們在玩什麼？
賭場！
-[歡快的流行音樂] - 飛機正在飛翔！事情正在...
更多。
- [恩佐]看！ - 不！
這是什麼噁心的東西？
[恩佐]嘿！
[Antek笑]
不！
[Antek笑]
- 你做到了！ - 安東尼！等等！
結束！不！
不！
安靜。注意力。你馬上就會告訴我。
我...注意！
[恩佐嘆了口氣]
[Antek]媽媽！
發生了什麼事？
[Antek 繼續]媽媽！
[恩佐]一直都是這樣。
Ewa 不會回家， 不接聽電話。
安泰克！發生什麼事了？
你想念媽媽嗎？
媽媽！
天哪，Antek，冷靜點！
沒關係。放輕鬆。
一切都會好起來的。
抱歉。
抱歉，我這一天過得很艱難。
我們要打電話給媽媽嗎？
是嗎？
我確信她最終會回來。
到我這裡來。來吧，小傢伙。
嗨，我是 Eve，請留言 請記住：宇宙聽到了你的聲音。再見！
[莫妮卡]早上好。
Ewa 仍然沒有回答。
我不知道，也許發生了什麼事情？
媽媽有時會這樣做。
有時她有點不對勁。
嗯。
那你呢？
我和我的阿姨或奶奶在一起，
或與另一位阿姨或...
你不知道媽媽什麼時候回來嗎？
也許明天。或者昨天。
告訴我，
你知道我們在哪裡可以見到你媽媽嗎？
沒有。
- 你在這裡有朋友嗎？ - 只有你。
只有我們。
我不知道我們要做什麼。
我會給你打電話。他最終會接電話的。
現在幾點了？
天啊，好吧，我得走了！親吻。
按住。
哦！記住今天 我們在餐廳開會。
今天是嗎？
哦不，昨天。
好的，我這就去。再見！
[歡快的吉他音樂]
嗨，我是 Eve，請留言 請記住：宇宙聽到了你的聲音。再見！
[孩子的噪音]
[老師]我們來討論這個方案 植物細胞結構。
內質網。
很好，現在是維多利亞。
接下來怎麼辦？核醣體。
非常好。現在呢？
細胞核。非常好。
[互相笑聲和歡呼]
[音樂漸弱]
[經理]我們如何放置桌子， 它可以容納超過 50 人。
好的，我們現在繼續 用於菜單和裝飾。
- [Ewa] 安東尼！ - 媽媽！
嗨寶貝！ [渴望的咕噥聲]
多麼美麗的地方啊！ 大氣，但也有波西米亞風。
[恩佐]你去哪兒了？
- 呃...非常寬敞。 - 謝謝。
如果下雨怎麼辦？
我們準備好了。 我們有一個巨大的天篷。
-是的。什麼顏色？ - 和這裡一樣 - 奶油味。
嗯。燈光呢？
我們有 65 支蠟燭庫存。
太棒了。我們需要大量的光。
我們會點亮燈籠，我們也可以 掛上額外的燈串。
跳舞的地方是......
嗯...這裡。
哦！太小了。
絕對足夠了。
- [經理]早上好。 - 早上好。
這位證人呢？
新娘。
[經理]你是證人嗎？
不，這是...
我兒子的母親。
哦，當然。嗯，我們的客戶先生。
我沒想到 其他事情會讓我感到驚訝。
讓我們進入菜單。
[揚聲器中播放輕鬆的音樂]
我們將支付一切費用。
我不知道她會來。
[伊芙]等等！
[氣喘吁籲]
你去哪兒了？
聽著，精彩的故事。
我和一位朋友預約了， 我已經很久沒見到他了……
那又怎麼樣？你卻不能讓我知道？
不。然後我們開車出了城，
但不幸的是，我們途中有一棵樹倒下了。 我們無法通過。
然後雨下得很大。
公交車沒有運行。 當然，我的手機也死機了。
完全正確。
我們已經打了一百萬次電話。不知怎的，有一個信號。
最好是我的信用卡 她當然沒有來
我什至不知道如何 支付出租車費。
- 確實，她不能。 - 新標籤？你什麼時候在銀行？
我不必去。我打電話了。
您提供了什麼地址？
- 莫妮卡，你在說什麼？ - 你有一個兒子。
是的，我有一個兒子。
但我把他留給了你。
據我所知，你更 由我負責。
事實上，什麼也沒發生。對嗎？
我認為我們必須推遲婚禮。
您有更重要的事情要擔心。
已經關閉。
-爸爸在哪裡？ - 沒有。
- 他出去吃晚飯了。 - 和誰一起？
- [默默地]亞歷山大。 - [莫妮卡笑]
- 至少他做得很好。 - 有什麼問題嗎？
[莫妮卡]嗯，發生了什麼事？
夏娃變成了。
沒關係。
我有東西給你。
我僱傭了這位偵探。
我告訴過你我不想。
我們之間的情況不同， 但你對我來說就像一個小妹妹。
將其視為結婚禮物 從我開始，一個新的開始。
你會做你想做的事。 我已經火了半個小時了。
[平靜的音樂，談話聲]
- 晚上好。 - 嘿。
- 你好。 - 你好。
[達米安咕噥] 你沒有說我們不會孤單。
這是一個問題嗎，親愛的？這不適合你嗎？
-也許是我... - 坐下。
請坐下。
你不想說話， 那你就得聽。
你們都注意一下，否則我就不重複了。
現在我會告訴你我不喜歡什麼。
- 我兒子每年來看我兩次。 - 我在聽？
當她提議去美國時，
只是因為他認為 我在這裡沒什麼更好的事可做。
Chanise 和我有很多責任。 我們照顧孩子。
孩子們由查尼斯和她的保姆照顧。
您的責任 他們很快就陷入了抑鬱症。
[哼哼]你怎麼知道？
我該怎麼告訴你，寶貝， 我一生都認識你。
- 那你呢？ - 等一下。
即使我不工作 作為華爾街的經理，
我在這裡過我​​的生活。
我會盡可能經常拜訪您。 我會盡快提供幫助。
但是巴茲爾和我在一起。
永遠。
無論如何。
你的一瓶 請給我最好的白葡萄酒。
- 外賣。 - [服務員]嗯。
需要思考的事情。
[平靜的器樂]
[笑聲，街道噪音]
你為什麼不告訴我 關於與達米安的談話？
我不想干涉 在你的家庭事務中。
是關於你的離開嗎？
無論如何，Ola，我應該告訴你什麼？
你害怕和我在一起嗎？
沒有。
是的。
我不知道。
-我們有我們的歲月... - 沒錯，我不想一個人呆著。
- 我也沒有。 - 你確定嗎？
當然。
我需要你，奧拉。
[輕柔的鋼琴音樂]
甚至是你的母雞。
[巴茲爾大笑。]開玩笑。
我會喜歡它們。
看，我...
我搬走是因為...
因為我想檢查一下 是為了看看是否...
這是我更美好的世界。
和你在一起。
[笑]
- [恩佐] 這很好。 - [伊芙] 好。嗯。
我知道你為什麼來這裡。
-[笑]什麼？ - 莫妮卡，你在說什麼？
Ewa 知道我在說什麼。
你會告訴還是我應該告訴？
這告訴你什麼？
[緊張的音樂]
[Monika]還有更多內容，請閱讀。
讓我們從頭開始。
為什麼這麼頻繁 您更換居住地了嗎？
你為什麼沒有銀行賬戶？
你來到華沙， 因為你正在逃避債權人的追捕。
你怎麼知道的？
你以為你們會復合。
你會擺脫我。
莫妮卡，來吧。
是的。
但那是一開始的事，然後...
我看到了多少 你已經和 Antoś 變得很親近了，
我心裡想…… 抱歉，我知道這很愚蠢。
現在我明白了。
我已下定決心 我們可以在這裡找到我們的家。
你的位置。
與恩佐一起。
[音樂漸弱]
但是安托斯是我的兒子？
我不知道。
我要上樓收拾行李。
[憂鬱的音樂]
對不起。
你雇了偵探嗎？
我沒有僱用它。
-我不應該讀這個。 - 你不應該。
什麼？也許您也訂購了親子鑑定？
我不會。
如果你不想要孩子， 你不必從我身邊奪走我的兒子。
你認為事情就這麼簡單嗎？
看著你組建家庭 和另一個女人在一起？
- 我對伊芙不感興趣！ - 伊芙知道這件事嗎？
因為她想出了一個偉大的計劃 那裡沒有我的容身之地。
很抱歉你不明白 Antoś 對我來說有多重要。
很抱歉你不明白 你讓夏娃介入我們之間。
你是對的。
婚禮需要推遲。
[關門聲]
嗨，我是 Eve，請留言 請記住：宇宙聽到了你的聲音。再見！
好吧，她沒有回答。
嗯...不好。
我不應該打開這個信封。
據說是的，但不同 你什麼都不知道。
現在艾娃帶著孩子 她獨自在城市裡閒逛。
或者我有什麼問題嗎？
Stefan只想成為一名父親， 而我根本沒有感覺到。
我真的認為 他應該和一個會欣賞他的人在一起。
你能幫我取消婚禮嗎？
-什麼？ - 我沒有這個頭腦。
你確定嗎？
[傑克]哇。
哇。
斯特凡！
我不想提醒你任何事情，
但你已經第三次搬到這裡了。
我只是想 與我的兒子建立關係。
在這種情況下你沒有想到莫妮卡嗎？
她的感受如何？
現在你想取消婚禮。 你確定嗎？
我需要考慮一下。
你總是必須把事情想清楚。
阿尼婭！不要竊聽！
組建家庭的決定 然而，這是一個兩個人的決定。
你不能強迫任何人做任何事情。
但你總是可以給自己時間。
你能聽到自己的聲音嗎？
你聽起來又像我們的父親了。
您為這些孩子著急做什麼？
你想換尿布 並熬夜？
現在我好像能聽到媽媽的聲音了。 你沒有作業要做嗎？
阿尼婭，讓你叔叔 進一步毀掉一個人的生活
然後去你的房間。
等你長大了，我們再回來討論這個問題。
- [關門聲] - 你。確實像一個母親。
[輕音樂]
- 你也在這裡嗎？ - 我們又給他們跑腿了嗎？
我們應該自己安排一杯啤酒。
[咕噥]歡迎。
[傑克]拜託。
[傑克]上帝保佑。
-上帝保佑。 - 上帝保佑。
我在聽，先生們。
很抱歉，神父，佔用了您的時間。 我來這裡是為了莫妮卡。
還有恩佐。我是說斯特凡。
- 是的。 - 我是這麼想的。這對我們來說太容易了。
- 不，斯塔西婭。我也這麼想。 - 嗯，也許吧。
問題是，這場婚禮需要取消。
翻譯。
嗯。我明白了。
我們認為他們相愛了 他們需要更多時間。
我明白了。
嗯，因此 我沒有別的事可做，
如何回答你 我最喜歡的聖經引言。
“不”。
[音樂漸弱]
- [雅切克]哦... - 我在聽？
沒有。
這不是第一個這樣的案例 不幸的是這不是最後一個。
但蜜蜂也是如此 他們付出巨大的努力來採集花蜜，
最終將其變成蜂蜜，
這就是人們應該如何對待愛情
並通過聖禮強化它。
顯然牧師有一個計劃。
-是的。 - 我懂了。好的。
首先，莫妮卡和恩佐沒有說一句話。
嗯？
“有時候愛情需要保存
儘管擁有它的人很頑固”。
這也是聖經嗎？
[斯塔澤克]恰恰相反。 作者是教區牧師。
我發布了它 情人節之際出現在我們的粉絲頁面上。
畢竟，斯特凡和莫妮卡的愛 清晰可見。
好吧。我會告訴你我們是怎麼做的。來吧。
- [輕快、有趣的音樂] - [牧師低語]
您將簽署它 在告別卡上？
當然。
我們即將開始野餐。 你準備好了嗎？
[適合孩子的歡快音樂]
♪ 魚生活在深處 鳥兒在天空飛翔♪
♪ 在人跡罕至的灌木叢中 熊吃蜂蜜♪
♪ 我們都住在一起 每個人都有自己的位置♪
♪ 我們正在一起建造一座房子 每個人都關心他♪
[遠處的音樂]
- 對不起，朋友。 - [“第五交響曲”]
我聽說了你的決定 關於女教師。
我承認我很擔心你
我以為你是 對於這個職位來說太敏感。
你會想到人民 不關心結果。
我很高興你能理解， 結果才是最重要的。
結果。不是人。
非常好。
♪ 生態，生態，生態 我在這裡每天都玩綠色♪
♪ 我每天都在這裡玩綠色 ♪
[乾杯]
[莫妮卡]非常感謝。
大家好
在第一個 我們學校的融合野餐。
[嘆氣]
當我接受董事職位時，
我承諾將學校帶入 21 世紀。
著眼於未來 我忘了我們有什麼。
如果進入21世紀
意味著擺脫你最親的人 教師子女，
我更喜歡留在XX。
我不接受你的辭職。
[情感器樂]
我提供...我的。
在你們所有人的手中。
[音樂漸弱]
我想是時候回到那裡了 哪裡是我的歸宿。
給孩子們。
-[快樂的音樂] - [聖誕節] 太棒了！
[Bożenka]幹得好，莫妮卡！
我親愛的，上帝你...
-謝謝。 - 但你告訴他們了。
校長現在可以親他的屁股了......
她可以親吻什麼？
大腳趾。
從來沒有。
我強調 - 你從來都沒有做到這一點。
您只是一位普通、簡單的老師。
太棒了。
我從未期待過更多。
[男孩]快點！
- [手機鈴聲] - 上帝。
博士學位沒有幫助， 當一個男人粗魯時，不是嗎？
哦親愛的耶穌...
- 你好？ - [伊芙]嗨。
您提供的支持仍然有效嗎？
[莫妮卡]你在哪裡？
[笑]太棒了。 誰會想到呢？
誰會想到呢？這麼小的渠道。
第一部手機電影，砰！
十萬粉絲！
這只是一次性傳輸。 太棒了。
但是別擔心，恩佐， 我們不會再丟下你一個人了。
一個簽名 以及業內最優秀的專家團隊
此外，全球流媒體都是您的。
- 沒有。 - 我在聽？
第七段，第三點，C 小節。
“編輯對最終形狀負責 以及所呈現內容的暗示”。
但就是這樣 只有這樣的形式記錄。
你確實提出了這個想法， 我們只是編輯它。
非競爭條款怎麼樣？
你想繼續開車 你的這個浴缸？
別擔心，我們會在經濟上獎勵您。
- 聽起來很美，但是…… - “但是，但是。”恩佐！
想一想！您將返回頂部。
女性、牆壁、活動。還有你。
你，伙計。人山人海 只盯著你。
這不是你想要的嗎？
我自己也很驚訝自己會這麼說，但是......
不。
我喜歡我所擁有的。
什麼？
[小聲]怎麼樣？ “我喜歡我所擁有的”？
[鳥鳴，水聲]
嗨。
我會幫助你。
因為安東尼奧。
你不怕我把恩佐從你身邊搶走嗎？
[平靜的音樂]
對不起， 我從來沒有想過要傷害你。
我只是想 也許恩佐是我的機會。
靠藝術謀生很難，
我有很多債務 和一個受撫養的孩子。
我真的盡力了。
我貸款，打牌......
一次是偶數...
有一次我什至差點離開 對於一個富有的肥料人來說。
[莫妮卡哼了一聲]
這不是你和恩佐的共同點。
那又怎樣？
愛。
媽媽，現在怎麼辦？
-啊！過來！ - [莫妮卡] 現在我會照顧你的。
哦不，親愛的。 你明天要舉行婚禮，還有你的煩惱。
婚禮取消。
現在我們有更重要的事情要擔心。
我們需要為您找一套公寓。
[莫妮卡]來吧，孩子，幫幫我。
-飛翔。 - [莫妮卡]因為這個手提箱太重了！
[情緒流行音樂]
[通知音]
[音樂漸弱]
嗨，親愛的。你在這裡做什麼？ 你昨天不是應該去嗎？
我想了很長時間......
我想留下來 如果可以的話，再多一點。
嗯，當然。
媽媽，我很抱歉。
巴茲爾，你也是。
我感到非常愚蠢和羞恥，
我不在那兒 就在這裡，和我媽媽一起。
非常感謝您所做的事情。
同意嗎？
沒有。
我們要進去嗎？我們還在等什麼？
直到現在為止 我的孩子們會醒悟的。
[達米安大笑]
- 好吧。 - [笑]
[莫妮卡]你開車的方式很奇怪。
不，為什麼？
這是什麼地方？
[Jacek]這是什麼樣的酒吧？
嗯...一個特別的，你知道...
- 你正在拍攝一些東西。 - 不，真的。
如果我想回家怎麼辦？
噗。嗯...
- 傑克？ - 嗯？
發生了什麼事？
什麼也沒發生。
只是...
我沒有取消這場婚禮。
什麼？
[淒美的器樂]
你帶我去哪兒了？
緊身衣？ 你討厭連褲襪。
你沒有取消婚禮！
別再自欺欺人了。 沒有它你就活不下去。
如果你不想結婚， 然後自己撤銷它。
[音樂漸弱]
你想開始嗎？
不。你呢？
我夢想成為一名父親。
我還沒有準備好成為一名媽媽。
[管風琴音樂]
[無聲的背景聊天]
- [Antek] 我很無聊。 - 什麼？
- [Antek] 無聊。 - [教堂鐘聲]
[風琴音樂停止]
就這麼結束了？
[平靜、悲傷的音樂]
我們可以取消婚禮嗎？
看起來是這樣。
有時你必須放手。
至少我們嘗試過。
你是最棒的， 我的生活中發生了什麼。
即使我們必須分開， 無論如何我都會愛你。
- [管風琴音樂] - [敲響鈴聲]
[音樂漸弱]
[“藝人”風琴版]
[牧師咕噥]
[音樂漸弱]
好吧。我們開始吧。
[傑克]但是不...
我說：“我們走吧。”
[浪漫的吉他音樂]
[牧師]來吧，天使們。
[歡呼和掌聲]
[Wiesiek]等一下！
堅持住！
我在這裡！
-我成功了！ - [笑]
抱歉。車子壞了。
[“你有門德爾鬆的結婚戒指]
安泰克，加油。
[音樂漸弱]
請坐下。
親愛的...
是最高形式 動物世界的完美。
[歡快的吉他音樂]
在人類世界中，蜂蜜是...
愛。
有時它會出乎意料地到來。
看著某人的眼睛
你立刻就知道就是這樣了。
不只是暗戀，
只有真愛。
然後就這樣了。
愛
權力。
你的愛。
[音樂響起]
[咕噥]
[遠處笑著說話]
恭喜你，莫妮卡。
-[莫妮卡]謝謝你。 - 真的全心全意。
- [恩佐用力咕噥] - [Antek] 哦，哦！
我有一份禮物給你。
這是一項親子鑑定。
我沒有打開它，所以...
我也不會打開它。
安托斯是我的兒子。
無論結果如何，嗯？
[恩佐]哦！
謝謝。
[手機聲音]
我們已經完美地解決了這個問題。
[牧師咕噥]
我想說的是： 教區牧師想得很漂亮。
但教區神父必須承認 在我的參與和幫助下...
[音樂繼續]